καταφθίω
καταφθίω, ruin, destroy
Could not find καταφθίνονθʼ in Logeion dictionaries.
καταφθίνονθʼ present active indicative 3rd plural, present active participle masculine accusative singular, present active participle masculine dative singular, present active participle neuter dative singular, present active participle neuter nominative plural, present active participle neuter vocative plural, present active participle neuter accusative plural, present active participle masculine nominative dual, present active participle masculine vocative dual, present active participle masculine accusative dual, present active participle neuter nominative dual, present active participle neuter vocative dual, present active participle neuter accusative dual, present middle-passive indicative 3rd plural, imperfect middle-passive indicative 3rd plural of καταφθίω
- I causal in fut. καταφθίσω [ῑ] Od. (v. infr.), aor. 1 κατέφθῐσα Trag. (v. infr.):—ruin, destroy, οὐ μὲν δή σε καταφθίσει Od. 5.341; παλαιὰς διανομὰς -φθίσας A. Eu. 727; κατὰ μὲν φθίσας τὰν γαμψώνυχα παρθένον S. OT 1198 (lyr.).
- II Pass., aor. κατεφθίμην, part. καταφθίμενος, inf. καταφθίσθαι; poet. καπφθίμενος restored in anapaestic and choriambic verses of E., Rh. 378, Supp. 984, El. 1299:—waste away, perish, κεν ἤϊα πάντα κατέφθιτο καὶ μένεʼ ἀνδρῶν would all have been consumed, spent, Od. 4.363; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι σὺν ἐκείνῳ ὤφελες 2.183; σεῖο καταφθιμένοιο if thou shouldst die, Il. 22.288; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν Od. 11.491, cf. h.Cer. 347; νόμοι περὶ τῶν -φθιμένων IG 12(5).593 A 1 (Ceos); ἐκεῖ κατέφθιτο there he died, A. Pers. 319, cf. S. Ph. 346; τὠμῷ πόθῳ κ. Id. OT 970; φέγγος ἡλίου κατέφθιτο the sunʼs light died away, A. Pers. 377.
1) act. fut. u. aor. 1., mit langem ι, zu Grunde richten, hinschwinden lassen, töten ; οὐ μὲν δή σε καταφθίσει Od. 5.341 ; παλαιὰς δαίμονας καταφθίσας Aesch. Eum. 697 ; κατὰ μὲν φθίσας τὰν γαμψώνυχα παρθένον Soph. O.R. 1198.
2) pass. plusqpf. oder aor. synkop. κατεφθάμην, mit kurzem ι, untergehen, umkommen, sterben, am häufigsten im partic., σεῖο καταφθιμένοιο, Il. 22.288 ; Od. 3.196 u. a. D.; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν Od. 11.491 ; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι ὤφελες, o daß du umgekommen wärst, 2.183 ; ἤϊα κατέφθιτο, die Reisevorräte waren aufgezehrt, 4.363 ; ἐκεῖ κατέφθιτο Aesch. Pers. 311 ; ἐπεὶ δὲ φέγγος ἡλίου κατέφθιτο, nachdem es erloschen war, 369 ; εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ κατέφθιτο Soph. O.R. 970 ; Phil. 346 ; κατέφθισο Eur. Hipp. 839.
[κατα- 5.]
3 sing. fut. καταφθίσει Od. 5.341.
3 sing. aor. pass. κατέφθιτο Od. 4.363.
Pple. καταφθίμενος, -ου Il. 22.288 : Od. 3.196, Od. 11.491.
Infin. καταφθίσθαι Od. 2.183.
- 1
In act., to cause to perish, destroy : οὔ σε καταφθίσει Od. 5.341.
- 2
In pass., to perish, die : σεῖο καταφθιμένοιο Il. 22.288 : ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι ὤφελες Od. 2.183. Cf. Od. 3.196, Od. 11.491.
Of inanimate objects, to perish, fail : ἤϊά κε πάντα κατέφθιτο Od. 4.363.
- 1