καταφθατέομαι

καταφθᾰτέομαι, (φθάνω)

• take first possession of, γῆν καταφθατουμένη A. Eu. 398; cf. καταφ<θ>ατουμένη· κατακτωμένη, Hsch.[-όομαι in print ed. but see s.v. φθατέω]

καταφθατέομαι, darüber hineilen (φθάνω); γῆν καταφθατουμένη Aesch. Eum. 376, nach Emend. für βοὴν τὴν καταφθατουμένην, was der Schol. καταφθάνουσαν erkl.

καταφθατέομαι φθάνω

• to take first possession of, γῆν καταφθατουμένη Aesch.