καταφθίω
καταφθίω, ruin, destroy
Could not find καταφθίνοντος in Logeion dictionaries.
καταφθίνοντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of καταφθίω
καταφθίω (pres. only in the simple φθίω):
- I causal in fut. καταφθίσω [ῑ] Od. (v. infr.), aor. 1 κατέφθῐσα Trag. (v. infr.):—ruin, destroy, οὐ μὲν δή σε καταφθίσει Od. 5.341; παλαιὰς διανομὰς -φθίσας A. Eu. 727; κατὰ μὲν φθίσας τὰν γαμψώνυχα παρθένον S. OT 1198 (lyr.).
- II Pass., aor. κατεφθίμην, part. καταφθίμενος, inf. καταφθίσθαι; poet. καπφθίμενος restored in anapaestic and choriambic verses of E., Rh. 378, Supp. 984, El. 1299:—waste away, perish, κεν ἤϊα πάντα κατέφθιτο καὶ μένεʼ ἀνδρῶν would all have been consumed, spent, Od. 4.363; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι σὺν ἐκείνῳ ὤφελες 2.183; σεῖο καταφθιμένοιο if thou shouldst die, Il. 22.288; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν Od. 11.491, cf. h.Cer. 347; νόμοι περὶ τῶν -φθιμένων IG 12(5).593 A 1 (Ceos); ἐκεῖ κατέφθιτο there he died, A. Pers. 319, cf. S. Ph. 346; τὠμῷ πόθῳ κ. Id. OT 970; φέγγος ἡλίου κατέφθιτο the sunʼs light died away, A. Pers. 377.
κατα·φθίω :
1 act. (seul. fut. καταφθίσω [ῑ] et ao. κατέφθισα [ῐ]) gâter, consumer, faire dépérir, détruire, acc. Eschl. Eum. 727 ||
2 pass. (seul. ao. 2) être gâté, consumé, détruit, en parl. de pers. c. à d. mort, éteint, disparu dans la mort, Il. 22, 288 ; Od. 3, 196 ; 11, 491 ; Eschl. Pers. 319 ; Eur. Hipp. 839 ; subst. οἱ καταφθίμενοι, Hh. Cer. 347, les morts, les ombres ; en parl. de choses (provisions, vivres, etc.) Od. 4, 363 ; en parl. de la lumière du soleil, Eschl. Pers. 377 ||
➳ Act. fut. Od. 5, 341 ; ao. Eschl. Eum. 727. Pass. ao. 2 ind. 3 sg. κατέφθιτο, Od. 4, 363 ; part. καταφθίμενος [ῐ] Il. 22, 228 ; Od. 11, 491, etc. ; inf. καταφθίσθαι, Od. 2, 183.
καταφθίω, (φθίω),
1) act. fut. u. aor. 1., mit langem ι, zu Grunde richten, hinschwinden lassen, töten ; οὐ μὲν δή σε καταφθίσει Od. 5.341 ; παλαιὰς δαίμονας καταφθίσας Aesch. Eum. 697 ; κατὰ μὲν φθίσας τὰν γαμψώνυχα παρθένον Soph. O.R. 1198.
2) pass. plusqpf. oder aor. synkop. κατεφθάμην, mit kurzem ι, untergehen, umkommen, sterben, am häufigsten im partic., σεῖο καταφθιμένοιο, Il. 22.288 ; Od. 3.196 u. a. D.; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν Od. 11.491 ; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι ὤφελες, o daß du umgekommen wärst, 2.183 ; ἤϊα κατέφθιτο, die Reisevorräte waren aufgezehrt, 4.363 ; ἐκεῖ κατέφθιτο Aesch. Pers. 311 ; ἐπεὶ δὲ φέγγος ἡλίου κατέφθιτο, nachdem es erloschen war, 369 ; εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ κατέφθιτο Soph. O.R. 970 ; Phil. 346 ; κατέφθισο Eur. Hipp. 839.
1) act. fut. u. aor. 1., mit langem ι, zu Grunde richten, hinschwinden lassen, töten ; οὐ μὲν δή σε καταφθίσει Od. 5.341 ; παλαιὰς δαίμονας καταφθίσας Aesch. Eum. 697 ; κατὰ μὲν φθίσας τὰν γαμψώνυχα παρθένον Soph. O.R. 1198.
2) pass. plusqpf. oder aor. synkop. κατεφθάμην, mit kurzem ι, untergehen, umkommen, sterben, am häufigsten im partic., σεῖο καταφθιμένοιο, Il. 22.288 ; Od. 3.196 u. a. D.; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν Od. 11.491 ; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι ὤφελες, o daß du umgekommen wärst, 2.183 ; ἤϊα κατέφθιτο, die Reisevorräte waren aufgezehrt, 4.363 ; ἐκεῖ κατέφθιτο Aesch. Pers. 311 ; ἐπεὶ δὲ φέγγος ἡλίου κατέφθιτο, nachdem es erloschen war, 369 ; εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ κατέφθιτο Soph. O.R. 970 ; Phil. 346 ; κατέφθισο Eur. Hipp. 839.
†καταφθίω
[κατα- 5.]
3 sing. fut. καταφθίσει Od. 5.341.
3 sing. aor. pass. κατέφθιτο Od. 4.363.
Pple. καταφθίμενος, -ου Il. 22.288 : Od. 3.196, Od. 11.491.
Infin. καταφθίσθαι Od. 2.183.
- 1
In act., to cause to perish, destroy : οὔ σε καταφθίσει Od. 5.341.
- 2
In pass., to perish, die : σεῖο καταφθιμένοιο Il. 22.288 : ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι ὤφελες Od. 2.183. Cf. Od. 3.196, Od. 11.491.
Of inanimate objects, to perish, fail : ἤϊά κε πάντα κατέφθιτο Od. 4.363.
- 1
καταφθίω , fut. -φθίσει, mid. aor. κατέφθιτο, inf. καταφθίσθαι, part. -φθίμενος: destroy, mid., perish, pass away, die; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν (κατά because they have passed down to Hades, cf. καταθνῄσκω), Od. 11.491.