καταφθίνω
καταφθίνω, to waste away, decay, perish
καταφθίνω [ῐ, sed v. infr.],
- waste away, decay, Pi. I. 8(7).51, Hdt. 2.123; κ. νόσῳ, γήρᾳ, S. Ph. 266, E. Alc. 622: in later Att. Prose, Thphr. HP 9.16.5: aor. part. καταφθινήσας Plu. Cons.Apoll. 2.117c: pf. part. κατεφθινηκώς ib. QConv. 621f, Arr. Epict. 4.11.25: καταφθῑνουσι trans. is f.l. in Theoc. 25.122.
κατα·φθίνω (impf. κατέφθινον, fut. inus. ; ao. réc. κατεφθίνησα, pf. réc. κατεφθίνηκα)
1 se gâter, se corrompre, dépérir, Pd. I. 8, 102 ; Soph. Ph. 266, etc. ; Eur. Alc. 622, etc. ; Th. H.P. 9, 16, 5, etc. ||
2 laisser se perdre, d’où négliger, Arr. Epict. 4, 11, 25 ||
➳ Ao. Plut. M. 117c ; pf. Plut. M. 621e ; Arr. Epict. l. c.
1. met acc. te gronde richten, vernietigen:
2. intrans., act. en med., van pers. sterven, wegkwijnen:
καταφθίνω, (φθίνω), untergehen, zu Grunde gehen ; ἐπέων καρπὸς οὐ κατέφθινε Pind. I. 7.46 ; νόσῳ Soph. Phil. 266 ; Ggstz θάλλειν, vom Leiden, El. 260 ; γήρᾳ Eur. Alc. 622 ; spätere Prosaiker, die auch einen aor. καταφθινήσας, hinschwindend, Plut. consol.Apoll. p. 357, u. ein perf. κατεφθίνηκα bilden, Cic. 14, κατεφθινηκὼς τὴν κόμην Arr. Epict. 4.11.25.
καταφθίνω
- 1wither away met. ἐπέων δὲ καρπὸς οὐ κατέφθῐνε i. e. her words bore fruit and were not wasted I. 8.46
καταφθίνω
- to waste away, decay, perish, Hdt., Trag.; κ. νόσῳ, γήρᾳ Soph., Eur.
- Bκαταφθίω fut. κατα-φθίσω aor1 κατ-έφθισα
- ICausal in fut. κατα-φθίσω [ῑ], aor1 κατ-έφθισα, to ruin, destroy, Od., Aesch.
- IIPass., Epic aor2 κατ-εφθίμην [ῐ], inf. καταφθίσθαι; poet. καπ-φθίμενος:— to be ruined, to waste away, perish, ἤϊα πάντα κατέφθιτο the provisions were all consumed, Od.; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι ὤφελες oh that thou hadst perished, Od.; σεῖο καταφθιμένοιο if thou wert dead, Il.; ἐκεῖ κατέφθιτο there he died, Aesch.; φέγγος ἡλίου κατέφθιτο the sunʼs light was gone, Aesch.