μονοσύλλαβος
μονοσύλλαβος, of one syllable, dealing in monosyllables
μονο-σύλλᾰβος, ον,
- of one syllable, of words, D.T. 641.16, D.H. Comp. 17, A.D. Pron. 27.2, al. Adv. -βως Sch. Ar. Pl. 143, al.
- II dealing in monosyllables, of grammarians, Herodic. ap. Ath. 5.222a; πᾶς δεσπότης δούλῳ μ. Demetr. Eloc. 7.
μονο·σύλλαβος, ος, ον [ᾰ]
1 formé d’une seule syllabe, monosyllabique, Dysc. Pron. 272a, etc. ; D. Thr. 641, 16 ; DH. Comp. 17 ||
2 qui ne s’occupe que de syllabes, ironiq. en parl. de grammairiens, Hérodicus (Ath. 222a) ||
3 qui ne parle que par monosyllabes, D. Phal. 7.
Étym. μ. συλλαβή.
μονοσύλλαβος, einsilbig, Gramm. u. Scholl., auch adv., Schol. Ar. Plut. 143.
μονοσύλλαβος
μονο-σύλλᾰβος, ον
συλλαβη
- of one syllable, dealing in monosyllables, of grammarians, Anth.