μονόστεος
μονόστεος, consisting of one bone
μον-όστεος, ον,
- consisting of one bone, κρανίον Arist. HA 516a16; αὐχήν Id. PA 686a21.
μον·όστεος, ος, ον, formé d’un seul os, Arstt. H.A. 3, 7, 3.
Étym. μ. ὀστέον.
μονόστεος, aus einem Knochen bestehend, Arist. H.A. 3.7, part. an. 4.10 u. Sp.