μονόσκηπτρος
μονόσκηπτρος, wielding the sceptre alone
μονό-σκηπτρος, ον,
- wielding the sceptre alone, μονοσκήπτροισιν ἐν θρόνοις on throne monarchic, A. Supp. 374 (lyr.).
μονό·σκηπτρος, ος, ον, qui tient seul le sceptre, Eschl. Suppl. 374.
Étym. μ. σκῆπτρον.
μονόσκηπτρος, das Szepter allein führend, allein herrschend, μονοσκήπτροισι δʼ ἐν θρόνοις, Aesch. Suppl. 369.