μοχθητέον
μοχθητέον, one must labour
μοχθ-ητέον,
- one must labour, S. Fr. 1120.10; μέτρῳ μ. E. HF 1251.
μοχθητέον, vb. de μοχθέω, Soph. (Stob. Fl. App. p. 34) ; Eur. H.f. 1251.