ναυτίλλομαι
ναυτίλλομαι, to sail, go by sea
Could not find ναυτίλλεσθαι in Logeion dictionaries.
ναυτίλλεσθαι present middle infinitive of ναυτίλλομαι
ναυτίλλομαι, only pres. and impf. (exc. aor. subj. ναυτίλεται [ῑ] Od. 4.672 (prob.), inf. ναυτίλασθαι [ῑ] D.C. 56.3):—
- sail, go by sea, ναυτίλεται εἵνεκα πατρός Od. l.c., cf. 14.246, Hdt. 1.163, 2.5, al., S. Ant. 717, E. Fr. 793; ν. τὴν [θάλασσαν] sail on, navigate, Hdt. 1.202; ναυτιλίαν ναυτίλλεσθαι Pl. R. 551c.
- 2 of the nautilus, κενῷ [τῷ ὀστράκῳ] ν. Arist. HA 622b9.
- 3 metaph., of water-fowl, Philostr. Im. 1.9.
ναυτίλλομαι (seul. prés., impf. et ao.) voyager par mer, naviguer, Od. 4, 672 ; 14, 246 ; Hdt. 1, 163, etc. ; Soph. Ant. 717 ; Eur. (Stob. Fl. 59, 18) ; Plat. Rsp. 551c ; en parl. du poisson ναυτίλος, Arstt. H.A. 9, 37 ||
➳ Inf. ao. ναυτίλασθαι, DC. 56, 3.
Étym. ναυτίλος.
ναυτίλλομαι, ein ναύτης sein, zu Schiffe fahren, über See fahren ; Od. 4.672 ; Αἴγυπτόνδε, 14.246 ; ὑπτίοις σέλμασιν, Soph. Ant. 713 ; Her. 2.5, 178, 3.6 u. öfter ; πεντηκοντέροις, 1.163 ; πονηρὰν τὴν ναυτιλίαν ναυτίλλεσθαι, Plat. Rep. VIII.551c ; Sp., Luc. fugit. 13.
ναυτίλλομαι
[ναύτης.]
3 sing. aor. subj. ναυτίλλεται (ναυτίλεται) Od. 4.672.
To sail, go a voyage : αἴγυπτόνδε ναυτίλλεσθαι Od. 14.246. Cf. Od. 4.672.
ναυτίλλομαι : sail, Od. 4.672 and Od. 14.246.
ναυτίλλομαι,
- Dep. to sail, go by sea, Hdt.; rare in Attic only in pres. and imperf. from ναυτίλος (ῐ)