ναυτιλία

ναυτῐλ-ία, Ion. -ιη, ἡ,

• sailing, seamanship, Od. 8.253, Hes. Op. 618, Pl. R. 527d, al.
• • • 2 voyage, Hdt. 4.145, Hp. Aph. 4.14: and in pl., ναυτιλίῃσι μακρῇσι ἐπιθέσθαι Hdt. 1.1, cf. 163; ναυτιλίῃσι χρέεσθαι Id. 2.43, cf. Pi. N. 3.22, I. 4(3).57.
    • 3 ship, πολύσκαλμος ν. AP 7.295.4 (Leon.).

ναυτιλία, ἡ, das Fahren zu Schiffe, die Seefahrt ; περιγιγνόμεθʼ ἄλλων ναυτιλίῃ, so rühmen sich die Phäaken, Od. 8.253 ; Hes. O. 620, 644 ; ναυτιλίαισι πορθμὸν ἁμερώσαις, Pind. I. 3.75, vgl. N. 3.21 ; Her. 1.1, 163, 2.43, auch im plur.; Plat. Rep. VII.527d ; περί τε ναυτιλίαν καὶ κυβερνητικήν, Legg. IV.709b ; βλαβερά, Xen. Mem. 4.2.32 ; Plut.

ναυτῐλία

• 1voyage, seafaring τίς γὰρ ἀρχὰ δέξατο ναυτιλίας; P. 4.70 κιόνων ὕπερ Ἡρακλέος · ἥρως θεὸς ἃς ἔθηκε ναυτιλίας ἐσχάτας μάρτυρας κλυτούς (cf. fr. 256) N. 3.22 ναυτιλίαισί τε πορθμὸν ἡμερώσαις (sc. Ἡρακλέης: for voyages, cf. Wil. on Eur., Her. 20: v. τέναγος) I. 4.57

ναυτιλία ναυτῐλία, ἡ,

• • Isailing, seamanship, Od., Hes.
  • • 2a voyage, Pind., Hdt.
  • IIa ship, Anth.