ναυτίλλομαι

ναυτίλλομαι, only pres. and impf. (exc. aor. subj. ναυτίλεται [ῑ] Od. 4.672 (prob.), inf. ναυτίλασθαι [ῑ] D.C. 56.3):—

• sail, go by sea, ναυτίλεται εἵνεκα πατρός Od. l.c., cf. 14.246, Hdt. 1.163, 2.5, al., S. Ant. 717, E. Fr. 793; ν. τὴν [θάλασσαν] sail on, navigate, Hdt. 1.202; ναυτιλίαν ναυτίλλεσθαι Pl. R. 551c.
• • • 2 of the nautilus, κενῷ [τῷ ὀστράκῳ] ν. Arist. HA 622b9.
    • 3 metaph., of water-fowl, Philostr. Im. 1.9.

ναυτίλλομαι, ein ναύτης sein, zu Schiffe fahren, über See fahren ; Od. 4.672 ; Αἴγυπτόνδε, 14.246 ; ὑπτίοις σέλμασιν, Soph. Ant. 713 ; Her. 2.5, 178, 3.6 u. öfter ; πεντηκοντέροις, 1.163 ; πονηρὰν τὴν ναυτιλίαν ναυτίλλεσθαι, Plat. Rep. VIII.551c ; Sp., Luc. fugit. 13.

ναυτίλλομαι

[ναύτης.]

3 sing. aor. subj. ναυτίλλεται (ναυτίλεται) Od. 4.672.

To sail, go a voyage : αἴγυπτόνδε ναυτίλλεσθαι Od. 14.246. Cf. Od. 4.672.

ναυτίλλομαι : sail, Od. 4.672 and Od. 14.246.

ναυτίλλομαι,

• Dep. to sail, go by sea, Hdt.; rare in Attic only in pres. and imperf. from ναυτίλος (ῐ)