ναυτίλλομαι
ναυτίλλομαι, to sail, go by sea
Could not find ναυτίλλοντο in Logeion dictionaries.
ναυτίλλοντο imperfect middle indicative 3rd plural of ναυτίλλομαι
ναυτίλλομαι, only pres. and impf. (exc. aor. subj. ναυτίλεται [ῑ] Od. 4.672 (prob.), inf. ναυτίλασθαι [ῑ] D.C. 56.3):—
- sail, go by sea, ναυτίλεται εἵνεκα πατρός Od. l.c., cf. 14.246, Hdt. 1.163, 2.5, al., S. Ant. 717, E. Fr. 793; ν. τὴν [θάλασσαν] sail on, navigate, Hdt. 1.202; ναυτιλίαν ναυτίλλεσθαι Pl. R. 551c.
- 2 of the nautilus, κενῷ [τῷ ὀστράκῳ] ν. Arist. HA 622b9.
- 3 metaph., of water-fowl, Philostr. Im. 1.9.
ναυτίλλομαι (seul. prés., impf. et ao.) voyager par mer, naviguer, Od. 4, 672 ; 14, 246 ; Hdt. 1, 163, etc. ; Soph. Ant. 717 ; Eur. (Stob. Fl. 59, 18) ; Plat. Rsp. 551c ; en parl. du poisson ναυτίλος, Arstt. H.A. 9, 37 ||
➳ Inf. ao. ναυτίλασθαι, DC. 56, 3.
Étym. ναυτίλος.
ναυτίλλομαι, ein ναύτης sein, zu Schiffe fahren, über See fahren ; Od. 4.672 ; Αἴγυπτόνδε, 14.246 ; ὑπτίοις σέλμασιν, Soph. Ant. 713 ; Her. 2.5, 178, 3.6 u. öfter ; πεντηκοντέροις, 1.163 ; πονηρὰν τὴν ναυτιλίαν ναυτίλλεσθαι, Plat. Rep. VIII.551c ; Sp., Luc. fugit. 13.
ναυτίλλομαι
[ναύτης.]
3 sing. aor. subj. ναυτίλλεται (ναυτίλεται) Od. 4.672.
To sail, go a voyage : αἴγυπτόνδε ναυτίλλεσθαι Od. 14.246. Cf. Od. 4.672.
ναυτίλλομαι : sail, Od. 4.672 and Od. 14.246.
ναυτίλλομαι,
- Dep. to sail, go by sea, Hdt.; rare in Attic only in pres. and imperf. from ναυτίλος (ῐ)