παραφρονέω
παραφρονέω, to be beside oneself, be deranged
Could not find παραφρονέουσι in Logeion dictionaries.
παραφρονέουσι present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of παραφρονέω
παραφρον-έω,
- to be beside oneself, deranged, Hdt. 1.109, 3.34, 35, A. Th. 806, S. Ph. 815, Ar. Nu. 844, Antipho 2.2.9, etc.: poet. παραιφρ- Theoc. 25.262 (v.l.).
- 2 to be delirious, v.l. in Hp. Prog. 10.
παραφρονέω-ῶ, être hors de son bon sens, déraisonner, être fou, Hdt. 1, 109, etc. ; Hpc. Progn. 39 ; Eschl. Sept. 806 ; Soph. Ph. 815, etc. ||
➳ Poét. παραιφρονέω, Thcr. Idyl. 25, 262.
Étym. παράφρων.
παραφρονέω, von Sinnen od. von Verstande sein, sinnlos, wahnsinnig sein ; παραφρονῶ φόβῳ λόγου, Aesch. Spt. 788 ; Soph. Phil. 804 ; Ar. Vesp. 8 u. öfter ; Her. 3.34, 35 u. sonst ; Antiph. 2 β 9 ; Plat. Legg. X.899 u. Folgde ; in poet. Form Theocr. 25.262, ὀδύναισι παραιφρονέοντα βαρείαις.
Strong 3912
to be beside oneself, be deranged: II Co 11:23.†
παραφρονέω
παράφρων
- to be beside oneself, be deranged or mad, Hdt., Aesch., etc.; poet. παραιφρ-, Theocr.