παράφρων
παράφρων, wandering from reason, out of one’s wits, deranged
παράφρων, poet. πάρφρων, ον, gen. ονος, (φρήν)
- wandering from reason, senseless, μάντις S. El. 473 (lyr.); out of oneʼs wits, deranged, Pl. Lg. 649d; λύσσας πάρφρονος B. 10.103; τί τόδʼ αὖ παράφρων ἔρριψας ἔπος; E. Hipp. 232 (anap.); π. καὶ παραπλὴξ τὴν διάνοιαν Plu. Pomp. 72. Adv. -νως, γελᾶν Zen. 1.43.
παρά·φρων, ων, ον, gén. ονος, qui est hors de son bon sens, fou, insensé, Soph. El. 473 ; Eur. Hipp. 232 ; Plat. Leg. 649d ; Plut. Pomp. 72.
Étym. π. φρήν.
παράφρων, ον, vom rechten Verstande od. von der Wahrheit abirrend, verrückt, wahnsinnig, εἰ μὴ ʼγὼ παράφρων μάντις ἔφυν καὶ γνώμας λειπομένα σοφᾶς, Soph. El. 464, Schol. ἀνόητος ; Eur. Hipp. 232 ; ὅσα διʼ ἡδονῆς αὖ μεθύσκοντα παράφρονας ποιεῖ, Plat. Legg. I.649d ; Sp.; Plut. verbindet παράφρονι καὶ παραπλῆγι τὴν διάνοιαν, Pomp. 72.
παράφρων
παρά-φρων, ον,
φρήν
- wandering from reason, out of oneʼs wits, deranged, Soph., Eur., etc.