παραφρονέω
παραφρονέω, to be beside oneself, be deranged
Could not find παραφρονέων in Logeion dictionaries.
παραφρονέων present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular of παραφρονέω
παραφρον-έω,
- to be beside oneself, deranged, Hdt. 1.109, 3.34, 35, A. Th. 806, S. Ph. 815, Ar. Nu. 844, Antipho 2.2.9, etc.: poet. παραιφρ- Theoc. 25.262 (v.l.).
- 2 to be delirious, v.l. in Hp. Prog. 10.
παραφρονέω-ῶ, être hors de son bon sens, déraisonner, être fou, Hdt. 1, 109, etc. ; Hpc. Progn. 39 ; Eschl. Sept. 806 ; Soph. Ph. 815, etc. ||
➳ Poét. παραιφρονέω, Thcr. Idyl. 25, 262.
Étym. παράφρων.
παραφρονέω, von Sinnen od. von Verstande sein, sinnlos, wahnsinnig sein ; παραφρονῶ φόβῳ λόγου, Aesch. Spt. 788 ; Soph. Phil. 804 ; Ar. Vesp. 8 u. öfter ; Her. 3.34, 35 u. sonst ; Antiph. 2 β 9 ; Plat. Legg. X.899 u. Folgde ; in poet. Form Theocr. 25.262, ὀδύναισι παραιφρονέοντα βαρείαις.
Strong 3912
to be beside oneself, be deranged: II Co 11:23.†
παραφρονέω
παράφρων
- to be beside oneself, be deranged or mad, Hdt., Aesch., etc.; poet. παραιφρ-, Theocr.