παραφρονέω
παραφρονέω, to be beside oneself, be deranged
Could not find παραφρονήσαντα in Logeion dictionaries.
παραφρονήσαντα aorist active participle neuter nominative plural, aorist active participle neuter vocative plural, aorist active participle neuter accusative plural, aorist active participle masculine accusative singular of παραφρονέω
παραφρον-έω,
- to be beside oneself, deranged, Hdt. 1.109, 3.34, 35, A. Th. 806, S. Ph. 815, Ar. Nu. 844, Antipho 2.2.9, etc.: poet. παραιφρ- Theoc. 25.262 (v.l.).
- 2 to be delirious, v.l. in Hp. Prog. 10.
παραφρονέω-ῶ, être hors de son bon sens, déraisonner, être fou, Hdt. 1, 109, etc. ; Hpc. Progn. 39 ; Eschl. Sept. 806 ; Soph. Ph. 815, etc. ||
➳ Poét. παραιφρονέω, Thcr. Idyl. 25, 262.
Étym. παράφρων.
παραφρονέω, von Sinnen od. von Verstande sein, sinnlos, wahnsinnig sein ; παραφρονῶ φόβῳ λόγου, Aesch. Spt. 788 ; Soph. Phil. 804 ; Ar. Vesp. 8 u. öfter ; Her. 3.34, 35 u. sonst ; Antiph. 2 β 9 ; Plat. Legg. X.899 u. Folgde ; in poet. Form Theocr. 25.262, ὀδύναισι παραιφρονέοντα βαρείαις.
Strong 3912
to be beside oneself, be deranged: II Co 11:23.†
παραφρονέω
παράφρων
- to be beside oneself, be deranged or mad, Hdt., Aesch., etc.; poet. παραιφρ-, Theocr.