πενιχρός

πενιχρ-ός, ά, όν,

• poor, needy, Od. 3.348, Alc. 49, Thgn. 165, 181, Sol. 4.23, Pi. N. 7.19.—Poet. word, found in Com., as Ar. Pl. 976, Philetaer. 4, Diod.Com. 2.8, in Pl. R. 578a, and in later Prose, as PPetr. 3 p.73 (iii B. C.), Socr. ap. Stob. 3.13.64, LXX Ex. 22.25, etc.; π. δίαιτα Phld. Oec. p.48 J.: Comp. πενιχρότερος Ph. 2.284, Sup. -ότατος Plb. 6.21.7. Adv. -χρῶς Arist. Pol. 1252b3. [ῐ by nature, Pi. and Ar. ll. cc., also Man. 2.416, elsewh. ῑ by position.]

πενιχρός, wie πένης, arm, dürftig ; Od. 3.348 ; Ggstz von ἀφνειός, Pind. N. 7.19 ; Ar. Plut. 976 ; ψυχή, Plat. Rep. IX.578a ; οἱ πενιχρότατοι, Pol. 6.21.7 ; θυσίη, Apollnds 7 (VI.105); κόμη, Rufin. 37 (V.27); a.Sp.
[Man. 2.416 braucht die mittlere Silbe kurz.]

πενιχρός

[πένομαι.]

Poor, destitute of the comforts and conveniences of life.

Absol. Od. 3.348.

πενῐχρός

• 1poor ἀφνεὸς πενιχρός τε θανάτου παρὰ σᾶμα νέονται N. 7.19

πενιχρός : poor, needy, Od. 3.348†.

πενιχρός, ά, όν like πένης

• poor, needy, Od., Theogn.