πενθικός
πενθικός, of or for mourning, mournful
πενθ-ῐκός, ή, όν,
- of or for mourning, mournful, ὀδυρμοί Plu. Cons.Apoll. 2.102b; θέα Porph. Abst. 2.50; ἐσθής Chor. p.6B [8.1.11].; ἐν πενθικοῖς (sc. ἐσθήμασι) LXX Ex. 33.4. Adv. -κῶς, ἔχειν τινός to be in mourning for a person, X. Cyr. 5.2.7; πάνυ π. ἐσκευασμένη Luc. Cal. 5, cf. Plu. Cons.Apoll. 2.113d (v.l. -ητικῶς).
πενθικός, ή, όν, de deuil, Plut. M. 102e ; Spt. Ex. 33, 4.
Étym. πένθος.
πενθικός, zur Klage od. Trauer gehörig, Sp., πενθικοὶ ὀδυρμοί, Plut. consol. ad Apoll. p. 317 ; πενθικῶς ἔχειν τοῦ ἀδελφοῦ τεθνηκότος, um den Bruder trauern, Xen. Cyr. 5.2.7.
πενθικός
πενθῐκός, ή, όν
πένθος
- of or for mourning, mournful:—adv., πενθικῶς ἔχειν τινός to be in mourning for a person, Xen.