πένθιμος
πένθιμος, mournful, mourning, sorrowful
πένθ-ῐμος, ον, also η, ον D.S. 11.57:—
- = foreg., δακρύων π. αἰδώς A. Supp. 579 (lyr.); κουρά E. Alc. 512, Or. 458; π. πρέπεις ὁρᾶν prob. in Id. Supp. 1056; ἐσθής D.S. l.c.; τὰ π. mourning garments, Plu. Cons.Apoll. 2.114e, cf. D.S. 13.101.
- II sorry, wretched, γῆρας E. Alc. 622; π. ὕπνον ἰαύειν, of death, Epigr.Gr. 204.7 (Cnidus).
πένθιμος, ος, ou η, ον [ῐ]
1 de deuil, funèbre, lugubre, Eur. Suppl. 579, etc. ; τὰ πένθιμα, Plut. M. 114e, vêtements de deuil ||
2 qui est dans le deuil, Eur. Alc. 513, etc. ; d’où triste, Eur. Alc. 622, etc. ||
➳ Fém. -η, DS. 11, 57.
Étym. πένθος.
πένθιμος, selten 3 Endgn, = πενθικός ; δακρύων αἰδώς, Aesch. Suppl. 574 ; κουραί, Eur. Suppl. 997, vgl. Or. 458 ; δάκρυα, Phoen. 1078 ; ᾍδης, Ant. Thall. (VII.188); τὰ πένθιμα, die Trauer, Plut. consol. ad Apoll. p. 350.
πένθιμος
πένθῐμος, ον,
- Imournful, mourning, sorrowful, Aesch., Eur.
- IImournful, sorry, wretched, γῆρας Eur.