About
Menu

πένομαι

πένομαι, to work for one’s daily bread

πένομαι, used only in pres. and impf., (cf. πενέω):
    • I intr., toil, work, ἀμφίπολοι . ., ἐνὶ μεγάροισι πένοντο Od. 10.348; περὶ δεῖπνον ἐνὶ μεγάροισι π. were busy preparing a meal, 4.624; ἀμφʼ αὐτὸν ἑταῖροι ἐσσυμένως ἐπένοντο Il. 24.124.
      • 2 after Hom., (to have to work for oneʼs living, hence) to be poor or needy, Sol. 15, E. Hec. 1220, Th. 2.40, etc.; πλουσία ἢ πενομένη πόλις Pl. R. 577e; πλουτοῦντες ἢ π. Id. Plt. 293a; π. καὶ κάμνειν Id. Grg. 477d.
      • 3 c. gen., to be poor in, have need of, τῶν σοφῶν (i. e. τῆς σοφίας) A. Eu. 431; ὡς διαλλαγὰς ἔχοιμεν ἀλλήλοισιν ὧν πένοιτο γῆ E. Supp. 210; πάντων Porph. Marc. 27; πενόμενον τὴν ψυχὴν τῶν ἐπιβαλλόντων αὐτῇ καλῶν Hierocl. in CA 14p.451M.: c. acc., χρήματα Them. Or. (i. e. Constant. pro Them.) 22b.
    • II trans., work at, get ready, δόμον κάτα δαῖτα πένοντο Od. 2.322, cf. 3.428, etc.; ἔργα Hes. Op. 773; ὁππότε κεν δὴ ταῦτα πενώμεθα when we are a-doing this, Od. 13.394; τί σε χρὴ ταῦτα πένεσθαι; 24.407, cf. Il. 19.200.—On the precise meaning of πένομαι, πενία, cf. Ar. Pl. 551 sqq. (Cf. πένης, πόνος, πονηρός.)

Saved

Recent