τυφλόω
τυφλόω, to blind, make blind
Could not find τυφλωθεὶς in Logeion dictionaries.
τυφλωθεὶς aorist passive participle masculine nominative singular, aorist passive participle masculine vocative singular of τυφλόω
τυφλό-ω,
- blind, make blind, τινα Hdt. 4.2; ὄμματα, ὄψιν, E. Cyc. 470, Ph. 764:—Pass., to be blinded, to be or become blind, Hdt. 2.111; τυφλοῦμαι φέγγος ὀμμάτων E. Hec. 1035; ἕλκος τυφλωθέν a blinding wound (Pass. of τυφλόω ἕλκος inflict a blinding wound), S. Ant. 973 (lyr.).
- 2 metaph., blind, baffle, Democr. 72, v.l. in Critias 25.26; τετύφλωται μόχθος Pi. I. 5(4).56; τῶν μελλόντων τετύφλωνται φραδαί Id. O. 12.9, cf. Pl. Ti. 47b; τὴν ψυχὴν τυφλωθῆναι Id. Phd. 99e, cf. 96c; τ. περὶ τὸν φιλούμενον ὁ φιλῶν Id. Lg. 731e.
- II make blind or without passage, stop up, τὰς διόδους ἁμάξαις Aen.Tact. 2.5; τ. ὀφθαλμοὺς [ἀμπέλου] Gp. 5.9.7; τ. τὸν μαστόν make it cease to yield milk, Ael. NA 3.39:—Pass., βλάστησις τυφλουμένη Thphr. CP 5.17.7; οὖρα τυφλοῦται Nic. Al. 340; ἡ φωνὴ τυφλοῦται Plu. QConv. 2.721b; τυφλωθείσης τῆς τοῦ δέρματος τρώσεως Gal. 1.388:—also in Med., τυφλώσατο νηδύς Nic. Al. 285.
τυφλόω-ῶ :
1 rendre aveugle, aveugler : τινα, Hdt. 4, 2 ; Eur. Rhes. 924, Ph. 764 ; Plut. M. 681e, qqn ; τ. ὄμμα, Eur. Cycl. 470, etc. ôter la vue à qqn ; au pass. être aveuglé, fig. Isocr. 229a ; ὑπό τινος, Plat. Phæd. 96c, par qqe ch. ; abs. devenir aveugle ou être aveugle, Hdt. 2, 111 ; Eur. Hec. 1035, etc. ; fig. Plat. Phæd. 99f, etc. ; περί τινα, Plat. Leg. 731e, à l’égard de qqn ||
2 p. ext. priver de l’usage d’un sens ou d’un organe : τ. μασθόν, El. N.A. 3, 39, faire tarir le sein ; τυφλοῦσθαι τὴν γνάθον, Luc. avoir la mâchoire inerte ; οὔτοι τετύφλωται μόχθος ἀνδρῶν, Pd. I. 4 (5), 72, l’effort de ces héros n’a pas faibli ; ἡ φωνὴ τυφλοῦται, Plut. M. 721b, la voix est éteinte ; en parl. de la germination arrêtée dans son développement, Th. C.P. 5, 17, 7 ||
3 p. anal. boucher, obstruer : διόδους, En. tact. Pol. 2, des passages ||
Moy. s’émousser, se tarir, Nic. Al. 285 ||
➳ Moy. ao. 3 sg. poét. τυφλώσατο, Nic. l. c.
Étym. τυφλός.
τυφλόω, 1) blind machen, blenden, des Augenlichts berauben ; τινά, Her. 4.2 ; Eur. Cycl. 669. – Pass. blind sein, τῶν μελλόντων τετύφλωνται φραδαί, Pind. Ol. 12.9 ; ἕλκος τυφλωθὲν ἐξ ἀγρίας δάμαρτος, Soph. Ant. 961 ; Her. 2.111 ; τυφλοῦται περὶ τὸ φιλούμενον ὁ φιλῶν, Plat. Legg. V.731e.
2) übertr., stumpf machen, verdunkeln, erfolglos machen, u. pass. erfolglos, vergeblich sein, τετύφλωται μόχθος ἀνδρῶν, Pind. I. 4.56 ; dah. γάλα τυφλοῦται, die Milch bleibt aus, von Brüsten, welche keine Milch mehr geben ; eben so οὖρα τυφλοῦται, Nic. Al. 340.
2) übertr., stumpf machen, verdunkeln, erfolglos machen, u. pass. erfolglos, vergeblich sein, τετύφλωται μόχθος ἀνδρῶν, Pind. I. 4.56 ; dah. γάλα τυφλοῦται, die Milch bleibt aus, von Brüsten, welche keine Milch mehr geben ; eben so οὖρα τυφλοῦται, Nic. Al. 340.
τυφλόω pf. pass., met.,
- 1lie in obscurity τῶν δὲ μελλόντων τετύφλωνται φραδαί O. 12.9 οὔτοι τετύφλωται μακρὸς μόχθος ἀνδρῶν I. 5.56
τυφλόω,
fut. -ώσω
- 1to blind, make blind, Hdt., Eur.:— Pass. to be or become blind, Hdt., Eur.
- 2metaph. in Pass., μόχθος τετύφλωται is baffled, Pind.; τῶν μελλόντων τετύφλωνται φραδαί wisdom is blind as to the future, Pind.