ἀμετανόητος
ἀμετανόητος, not to be repented of/regretted
- = ἀμεταμέλητος I, Luc. Abd. 11, Plot. 6.7.26, Vett.Val. 263.16, al.
- II Act., unrepentant, Ep.Rom. 2.5, Arr. Epict. fr. 25. Adv. -τως PStrassb. 29 (iii A.D.).
I
1 de lo que uno no se arrepiente, irrevocable
ὁμολογῶ χαρίζεσθ[αι] σοὶ χάριτι ἀναφαιρέτῳ καὶ ἀμετανοήτῳ
ὅταν βέλτιόν τι γίνηται καὶ ἀμετανόητον ᾖ
ἀ. καὶ ἀκοπίατος ... ἄνοδος
λόγος
• firme, seguro
ἀνάληψις
μετάνοια
χωρισμός
2 que no tiene remordimientos, que no se arrepiente
ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις
ἀ. καὶ ἀνεύθυνος διαγενήσῃ
terminarás tu vida sin remordimientos y sin cuentas que saldar
• subst. τὸ ἀ. falta de arrepentimiento Chrys.M.53.221
• neutr. plu. como adv. sin arrepentimiento Ephr.Syr.3.55D.
II adv. -ως sin arrepentirse, PStras.79.9 (I a.C.), 29.31 (III a.C.).
2) nicht zu bereuen, = βέβαιος, Luc. Abd. 11.
Strong 279
*†
1. impenitent: Ro 2:5
2. = ἀμεταμέλητος (π., Philo, al.; v. Deiss., BS, 257; MM, VGT, s.v.).†
- Inot to be repented of, Luc.
- IIact. unrepentant, NTest.