ἀποστατέω
ἀποστατέω, to stand aloof from, depart from, be far from
Could not find ἀποστατοῖ in Logeion dictionaries.
ἀποστατοῖ present active optative 3rd singular of ἀποστατέω
- stand aloof from, τινός A. Ch. 826 (lyr.), Fr. 161, 301; οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός S. Ant. 993; μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει was not far from . ., Id. OT 743; fall off from, fail one, κοὐκ ἀποστατῶ φίλων Ar. Av. 312; βουλευτέον ὅπως μηδεὶς τῶν νῦν παρόντων ἀποστατήσει ἡμῶν συμμάχων X. Cyr. 4.5.24; ἀ. τῶν ὄντων to be absent from, Pl. Prm. 144b, cf. Tht. 205a.
- 2 of the soul, etc., fall away from the divine, Plot. 5.1.5, 5.3.16.
- II abs., stand aloof, be absent, A. Ch. 444 (lyr.); ἑκάς, πρόσω ἀ., Id. Ag. 1104 (lyr.), Eu. 65; σμικρὸν ἀ. Pl. Cra. 428d.
I c. idea de mov.
1 c. gen. alejarse, distanciarse, apartarse
ἄτα ἀποστατεῖ φίλων
οὔκουν ... σῆς ἀπεστάτουν φρενός
no me aparté de tu consejoπολὺ δὲ τοῦ ἰσχυροῦ
• desertar
μόνου δὲ Πειθὼ δαιμόνων ἀποστατεῖ
Persuasión se aleja de él solo de entre los dioses
• abandonar
οὐκ ἀποστατῶ φίλων
τῶν δὲ συμφύλων
οὔτε ζωῆς οὔτε νοῦ ἀποστατεῖ
• tb. c. dat.
μηδεὶς ... ἡμῖν συμμάχων
2 c. prep. apartarse, separarse
ἀπὸ τῆς τοῦ δήμου ... Ῥωμαίων φιλίας ἀπεστατηκέναι
ἀφ' ἡμῶν
ἀπὸ τῶν δικαιωμάτων
• en sent. relig. apostatar, renegar
ἀπὸ Θεοῦ
• c. ἐπί y ac. rebelarse contra
ἐπὶ τὸν βασιλέα
3 abs., gener. apartarse, retirarse
σμικρόν
εἰ μὴ ἀποστατεῖν ἐθέλοι
• separarse el aceite al intentar mezclarlo con el aire
ἀποστατεῖ διὰ λεπτότητα τῶν μορίων καὶ συνέχειαν
• sublevarse, rebelarse
μαχεσάμενος δὲ Λατίνοις ἀποστατήσασιν
διέλαβεν ἀποστατεῖν τὴν Ἰουδαίαν
II sin idea de mov.
1 c. gen. mantenerse a distancia, estar lejos
πρόσω δικαίων ἥδ' ἀποστατεῖ θέμις
ἀπάτης δικαίας οὐκ ἀποστατεῖ θεός
τῆσδ' ἕδρας
οὔτε τινὸς ἡδονῆς ... ἀποστατεῖν
• estar ausente, faltar
οὐδενὸς τῶν ὄντων ... ἀποστατεῖ (sc. θεός)
κἄν τοῦ ἕν ὁτιοῦν αὐτῶν ἀποστατῇ
οὗ ἂν μηδαμῇ μηδὲν ἀποστατῇ
• estar privado de, carecer
οὐδενὸς ἀποστατεῖ τῶν ὄντων (ἡ οὐσιά)
• fig. diferir
μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει πολύ
ἆρ' οὐ πολὺ τοῦ Σόλωνος ἀποστατεῖς τῇ γνώμῃ
2 abs. estar ausente, faltar
ἐγὼ δ' ἀπεστάτουν ἄτιμος
ἐπισκοπῶ ... εἴ τι ἀποστατεῖ
τῶν ναυτῶν εἷς ἀποστατ[εῖ
ἀ]ποστατεῖ ὅ τι εἶχ[εν ἐν τοῖν χεροῖν
• especificado c. adv. estar lejos
ἀλκὰ δ' ἑκὰς ἀποστατεῖ
πρόσωθ' ἀποστατῶν
• fig. mantenerse aparte
τὴν θεὸν οὐκ ἀποστατοῦσαν
no desinteresándose la diosa
1. op een afstand staan, verwijderd zijn;
2. afwezig zijn; ontbreken aan,
3. afstand nemen van, in de steek laten, deserteren;
2) abfallen, sich trennen von Jemand, φίλων Ar. Av. 318 ; Plat. Parm. 144b ; Xen. Cyr. 4.5.29 u. Folgde.
3) übh. abwesend sein, fehlen, Xen. Oec. 8.15 u. Folgde.
- Ito stand aloof from, depart from, be far from, c. gen., Aesch., Soph.; ἀπ. φίλων to fall off from oneʼs friends, Ar.
- IIabsol. to stand aloof or afar off, Aesch.