ἀποστείχω

ἀποστείχω, aor. ἀπέστῐχον,

• go away, go home, οἴκαδʼ ἀ. Od. 11.132, etc.; imper. ἀπόστιχε Il. 1.522: aor. part. ἀποστιχόντων Hdt. 9.56; ἐς νύκτʼ ἀποστείχοντος ἡλίου A. Supp. 769, cf. S. El. 799, etc.

ἀποστείχω, ab-, weggehen, ἀπέστιχον Od. 12.333 ; ἀπέστιχε Od. 12.143 ; ἀπόστιχε imper. Il. 1.522 ; οἴκαδʼ ἀποστείχειν Od. 11.132, 23.279 ; ἥλιος ἐς νύκτα Aesch. Suppl. 750 ; Soph. El. 689 ; sp.D., ἀπέστιχες Theocr. 27.54 ; Ap.Rh. 4.686 ; auch Her. 9.56.

ἀποστείχω

[ἀπο- 1, ἀπο- 4.]

Aor. ἀπέστιχον Od. 12.333.

3 sing. -ε Od. 12.143.

Imp. ἀπόστιχε Il. 1.522.

• • 1

    To go away or off Od. 12.143, 333.

  • 2

    To go back, return Il. 1.522: Od. 11.132 = Od. 23.279.

ἀποστείχω , aor. 2 ἀπέστιχε, imp. ἀπόστιχε: go away, depart, Il. 1.522, Od. 11.132, Od. 12.143.

ἀποστείχω

• to go away, to go home, Od., Hdt.; imperat. ἀπόστιχε Il., Hdt.