καίνω
καίνω, to kill, slay
Could not find ἐκαινόμην in Logeion dictionaries.
ἐκαινόμην Verb: imperfect middle-passive indicative 1st singular of καίνω
καίνω, A. Ag. 1562, Ch. 886: fut. κᾰνῶ E. HF 1074 (lyr.): aor. 2 ἔκᾰνον A. Ch. 930; inf. κᾰνεῖν, Dor. κανῆν Theoc. 24.92: pf. κέκονα S. Fr. 1058:—Pass., A. Th. 347 (lyr.), E. IT 27:—
- kill, slay, A. Th. 630 (lyr.), S. l.c., Timocr. 1.9, Theoc. l.c.: once in X., Cyr. 4.2.24 (nisi leg. κατακ-, q. v.).
καίνω (f. κανῶ [ᾰ], ao. 2 ἔκανον, pf. κέκονα) tuer, Soph. fr. 89 ; Eur. H.f. 1075 ; Xén. Cyr. 4, 2, 24 ||
➳ Ao. 2 inf. lac. κανῆν, Thcr. 24, 90. En prose, on emploie de préférence κατακαίνω.
Étym. κτείνω.
καίνω, aor. ἔκανον, κανεῖν, Nebenform von κτείνω, töten ; bes. Tragg., τὸν ζῶντα καίνειν τοὺς τεθνηκότας λέγω Aesch. Ch. 873, Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ Spt. 612 ; Soph. öfter, der nach EM. 500.54 auch κέκονα gebildet haben soll ; εἴ με κανεῖ Eur. Herc.F. 1075 ; κανῆν für κανεῖν Theocr. 24.91 ; Timocr. bei Plut. Them. 21. Einzeln auch in Prosa, wie Xen. Cyr. 4.2.24. S. κατακαίνω.
καίνω
collat. form of κτείνω
- to kill, slay, Trag., Xen.