καινοτόμος
καινοτόμος, innovating
καινο-τόμος, ον, (τέμνω)
- innovating, ἔχουσι . . οἱ τοῦ Σωκράτους λόγοι . . τὸ κομψὸν καὶ τὸ κ. are marked by cleverness and novelty, Arist. Pol. 1265a12; of persons, Hermog. Inv. 3.5: metaph., -τόμον πρᾶγμα ὁ πόλεμος ibid.
καινο·τόμος, ος, ον, qui innove, novateur, Arstt. Pol. 2, 6, 6.
Étym. κ. τέμνω.
καινοτόμος, Neuerungen machend, neuernd ; ἔχουσι πάντες οἱ τοῦ Σωκράτους λόγοι καὶ τὸ κομψὸν καὶ τὸ καινοτόμον Arist. Polit. 2.6.
καινοτόμος
καινο-τόμος, ον
τέμνω
- innovating, Arist.