ὄρειος
ὄρειος, of or belonging to the mountain
Could not find ὀρειοτέρα in Logeion dictionaries.
ὀρειοτέρα feminine nominative singular comparative, feminine vocative singular comparative of ὄρειος
ὄρειος, α, ον, also ος, ον Plu. Sollert. 2.965c, Luc. Demon. 2, Dear.Iud. [DDeor. 20.]3; Ep. οὔρειος:—
- of or from the mountains, mountain-haunting, νύμφην οὐρείην h.Merc. 244, cf. Hes. Fr. 198, Phoronis 2; this Ep. form is also used by Trag. and Com. in lyr., S. Ant. 352, E. IT 127, 1126, Ph. 806, Ar. Av. 1098, etc.; but ὄρειος (which is not only Att. but Ion., v. infr.) in trim., as in A. Ag. 497, S. Ph. 937; Μήτηρ ὀρεία, of Rhea, Ar. Av. 746 (lyr.); Ion. gen., Μητρὸς Ὀρέης IG 12(7).75 (Amorgos); Ion. acc. pl., πέτρας ὀρείας Hippon. 35.5: in Prose, ὄρειοί τινες . . νομῆς Pl. Lg. 677b, cf. Criti. 109d; opp. ἄγροικος, of animals, Arist. HA 488b2; so ὀρειότερος Opp. C. 2.22.
ὄρειος, α ou ος, ον :
1 de montagne, Pd. N. 2, 11 ; Eschl. Ag. 497 ; Soph. Ph. 937 ; Eur. Hipp. 1127, etc. ; Ar. Av. 740 ; Xén. Cyn. 5, 17 ; Plat. Leg. 677b, etc. ||
2 de montagnard, Luc. Zeux. 5 ||
➳ Gén. pl. fém. dor. ὀρειᾶν, Pd. l. c.
Étym. ὄρος, cf. ὀρεινός.
ὄρειος, auch 2 Endgn, = ὀρεινός, im Gebirge sich aufhaltend ; ὀρειᾶν Πελειάδων, Pind. N. 2.11 ; ὕλη, Aesch. Ag. 483 ; θῆρες, die Tiere des Gebirges, Soph. Phil. 925 ; ποίμνια, O.R. 1028 ; Eur. Suppl. 49 u. öfter ; δρυμός, Bergwald, Hipp. 1127 ; θεά, Rhian. 9 (VI.173), von der Rhea, wie Eur. Hel. 1317 ; Ar. Av. 746 ; νάπαι, ib. 740 ; γένος, νομῆς, Plat. Critia. 109d ; Legg. III.677b ; λαγωοί, Xen. Cyn. 5.17 ; Sp., γυνή, Luc. D.D. 20.3 ; auch vom Orte, gebirgig, Λοκρῶν ὄρειοι πρῶνες, Soph. Trach. 785 ; in ion. Form οὔρειος, H.h. Merc. 244.
ὄρειος
- 1mountain ὀρειᾶν γε Πελειάδων N. 2.11 πολλοῖς μὲν ἐνάλου, ὀρείου δὲ πολλοῖς ἄγρας ἀκροθινίοις fr. 357.
ὄρειος, α, ον
- of or from the mountains, mountain-haunting, Hhymn., Trag.