About Report a problem

Menu

aer

aer, the air, atmosphere, sky, esp. the lower air

BWL

Anaximenes aera deum statuit
Anaximenes postulated that the air was a god

Frieze-Dennison Vergil

āēr, eris, m. (acc. āera or āerem): the air or atmosphere, 1.300, et al.

Could not find Aëris in Logeion dictionaries.

Aëris Noun: masculine genitive singular of aer

See Aëris in Morpho

āēr, āĕris, m. (in Enn. once fem., Gell. 13, 20, 14, as also ἀήρ in Gr., in the earliest per., was fem., Gr. gen. aëros, Stat. Th. 2, 693; Gr. acc. aëra, Cic., Sen., Plin.; pure Lat. form, āĕrem, Varr. L. L. 5, 10, 65; Cato ap. Serv ad Verg. A. 10, 184; Plin. 18, 1, 1, § 3; plur nom. and acc. āĕres, Vitr. 11; later āĕra, Ven. Fort. Carm. 9, 1, 141, dat. āĕribus, Lucr. 4, 289; 5, 643),
  • = ἀηρ, the air, properly the lower atmosphere (in distinction from aether, the upper pure air): istic est is Juppiter quem dico, quem Graeci vocant Aërem, qui ventus est et nubes, imber postea, Atque ex imbre frigus, ventus post fit, aër denuo, Enn. ap. Varr. L. L. 5, § 65 Müll. (Epicharm. v. 9 Vahl.,: terra circumfusa undique est hac animall spirabilique naturā, cui nomen est aër, Graecum illud quidem, sed perceptum jam tamen usu a nostris, tritum est enim pro Latino, Cic. N. D. 2, 36, 91: itaque aër et ignis et aqua et terra primae sunt, id. Ac. 1, 7, 26: Anaximenes aëra Deum statuit, id. N. D. 1, 10: aërem in perniciem vertere, Plin. 18, 1, 1, § 3 al.—Also in plur.: aëribus binis, Lucr. 4, 291: aëres locorum salubres aut pestilentes, Vitr. 1, 1 fin.—
  • II Transf.
    • A Poet.: aër summus arboris, the airy summit, for the highest point, Verg. G. 2, 123; cf. Juv. 6, 99.—
    • B Also poet. for a cloud, vapor, mist: Venus obscuro gradientes aëre sepsit, Verg. A. 1, 411: aëre septus, Val. Fl. 5,401—
    • C With limiting adj. = the weather: crassus, Cic. Ac. 2 (Luc.), 25, 81. fusus et extenuatus, id. N. D. 2, 39 purus et tenuis, id. ib. 2, 16 temperatus, id. Div. 2, 42

Saved

Recent