clamo
clamo, to call, cry out, shout aloud, complain aloud
Frieze-Dennison Vergil
Could not find clamabas in Logeion dictionaries.
clamabas Verb: imperfect active indicative 2nd singular of clamo
- I Neutr., to call, cry out, shout aloud, to complain with a loud voice, vociferari (class. and very freq.; mostly of human beings): populus convolat; Tumultuantur, clamant, pugnant de loco, Ter. Hec. 41: dic mihi, Non clamas? non insanis? id. Ad. 727; cf. id. ib. 789; id. Phorm. 664: clamare de pecuniā, Cic. Verr. 2, 5, 7, § 17 al.—Of a vehement bawling before a tribunal: qui quid in dicendo posset, numquam satis attendi: in clamando quidem video eum esse bene robustum atque exercitatum, Cic. Div. in Caecil. 15, 48.—In comedy, of snoring: dormit Sceledrus intus? Lu. Non naso quidem: Nam eo magnum clamat, Plaut. Mil. 3, 2, 10 (822) al.—
- b Transf., of animals and things; of geese: anseres, qui tantummodo clamant, nocere non possunt, Cic. Rosc. Am. 20, 57.—Of the chirping of a cricket: (cicada) multo validius clamare occoepit, Phaedr. 3, 16, 7.—Of the roaring of waters, the rustling of trees, etc., Sil. 4, 526; 9, 516; Stat. Th. 10, 94: clamant amnes, freta, nubila silvae, id. ib. 11, 116.— Also of abstract things (cf. under II. B.): et non ulla meo clamat in ore fides? i.e. does my sincerity never plainly proclaim itself in my voice? Prop. 1, 18, 18.—But esp. freq.,
- II Act., to call or cry aloud to something or some one, to proclaim, declare, to invoke, call upon, etc., = exclamare; constr. with acc. of the person or thing, or a clause as object, in direct and (more freq.) in indirect discourse.
- α With acc.: e somno pueros clamo, Lucil. ap. Diom. p. 372 P.; so, janitorem, Plaut. As. 2, 3, 11 (391): comites, Ov. M. 6, 106: matrem ore, id. ib. 5, 398; cf.: ora clamantia nomen, id. ib. 8, 229; 11, 665: morientem nomine, Verg. A. 4, 674.—With two accs.: se causam crimenque, Verg. A. 12, 600: me deum, Prop. 3 (4), 9, 46: te insanum, Hor. S. 2, 3, 130: aliquem furem, id. Ep. 1, 16, 36; Curt. 4, 16, 15.—With acc. rei: divūm atque hominum fidem, Plaut. Aul. 2, 4, 20 (299): aquas, Prop. 4 (5), 8, 58: triumphum, Ov. Am. 1, 2, 25: Saturnalia, Liv. 22, 1, 20: pulchre! bene! recte! Hor. A. P. 428.—
- β With a clause as object, in direct discourse (mostly poet.): ad me omnes clamant: Janua culpa tua est, Cat. 67, 14; so Ov. F. 4, 452; Hor. S. 2, 3, 62; id. Ep. 1, 17, 48; 1, 19, 47; id. A. P. 460; Suet. Caes. 82; Sen. Ep. 27, 1 al.—
- γ With a clause as object, in indirect discourse: clamant omnes indignissime Factum esse, Ter. Ad. 91: quid facto esset opus puerperae... illis clamat de viā, id. And. 491; Cic. Mur. 37, 78: solos felices viventes clamat in urbe, Hor. S. 1, 1, 12.—
- δ With final clause: clamare coeperunt, sibi ut haberet hereditatem, Cic. Verr. 2, 2, 19, § 47; Dig. 29, 5, 1, § 55: clamans in hostem, ne rex Croesus occideretur, Gell. 5, 9, 2.—
- B Trop., of abstract things, to proclaim, declare: quom mi ipsum nomen ejus Archidemides Clamaret dempturum esse, si quid crederem, Plaut. Bacch. 2, 3, 51 (285); cf.: eum ipsum (sc. Regulum) clamat virtus beatiorem fuisse quam potantem in rosā Thorium, Cic. Fin. 2, 20, 65; 4, 19, 55: quae (tabulae) se corruptas atque interlitas esse clamant, Cic. Verr. 2, 2, 42, § 104; Cat. 6, 7: quid enim restipulatio clamat? Cic. Rosc. Com. 13, 37; id. Cat. 1, 8, 21; cf. clamito, Il.
I intr., ¶ 1 [abst ] crier, pousser des cris : tumultuantur, clamant Ter. Hec. 41, on se bouscule, on crie ; in clamando video eum esse exercitum Cic. Cæcil. 48, pour crier, je vois quʼil a de lʼentraînement ; anseres clamant Cic. Amer. 57, les oies crient ; unda clamat Sil. 4, 525, lʼonde mugit ¶ 2 crier a) [av. lʼexclamation au style direct] : clamabit « bene... ! » Hor. P. 428, il criera « bien... ! », cf. S. 2, 3, 62 ; Cic. Lig. 14 ; b) [av. acc. de lʼexclamation] : clamare triumphum Ov. Am. 1, 2, 25, crier « triomphe ! », cf. Liv. 21, 62, 2 ; c) [av. prop. inf.] : tum ipsum clamat virtus (eum) beatiorem fuisse Cic. Fin. 2, 65, la vertu crie que même alors il était plus heureux, cf. Rep. 1, 55 ; Verr. 2, 5, 17 ; tabulæ prædam illam istius fuisse clamant Cic. Verr. 2, 1, 150, les registres crient que cʼétait là le butin de Verrès, cf. 2, 104 ¶ 3 demander à grands cris, a) [av. interr. indir.] Ter. Andr. 490 ; b) [avec ut ] : clamare cœperunt, sibi ut haberet hereditatem Cic. Verr. 2, 2, 47, ils se mirent à crier quʼil gardât lʼhéritage ; [av. ne ] Gell. 5, 9, 2.
II tr., ¶ 1 appeler à grands cris : janitorem Pl. As. 391, appeler à grands cris le portier ; morientem nomine Virg. En. 4, 674, appeler à grands cris la mourante par son nom ¶ 2 proclamer : [av. deux acc.] aliquem insanum Hor. S. 2, 3, 130, crier que qqn est un fou ; [au pass.] insanus clamabitur Cic. Ac. fr. 20, on le proclamera fou.
- 1. bij zich roepen [comites];
- 2. (m. dubb. acc.) noemen [alqm furem; se deum];
- 3. uitroepen, luid verkondigen, (m. acc.; aci.) proclameren [triumphum ‘triomf’ roepen];
- 4. duidelijk (aan)tonen, duidelijk maken.
揚聲。吵閙 呼喝。— aquas 大聲求水。— de hac re 抱 怨此事。— eum 招呼彼。Illis clamat de via 路上招呼彼等。Clamabitur temerarius 人必諠呼爲胃失。
Suggest a Translation
See an image
- 1 CAL-, intrans, to call, cry out, shout aloud, complain aloud: Non clamas? non insanis?T.: de pecuniā: anseres, qui clamant: (cicada) clamare occoepit, Ph.— Trans, to call aloud, call upon, proclaim, declare, invoke: comites, O.: ora clamantia nomen, O.: morientem nomine, V.: Saturnalia, L.: se causam crimenque, V.: alquem furem, H.: clamare, ‘Adeste cives’: ‘Persephone,’ clamant,’O.: ‘Mater, te appello,’H.: indignissime Factum esse, T.: dignam rem esse: clamare coeperunt, sibi ut haberet hereditatem. — Fig., to proclaim, declare: eum beatiorem fuisse quam, etc.: (tabulae) se corruptas esse clamant: quid enim restipulatio clamat?
-
…. de te autem, Catilina, cum quiescunt, probant, cum patiuntur, decernunt, cum tacent, clamant, neque hi solum quorum tibi auctoritas est videlicet cara, vita vilissima, sed etiam illi equites Romani ,…
Cicero, in Catilinam
-
…tua flendo lumina deiectis turpia sint lacrimis. an quia parva damus mutato signa colore, et non ulla meo clamat in ore fides vos eritis testes, si quos habet arbor amores, fagus et Arcadio pinus amica deo .…
Propertius, Elegies
-
…amore lapis, illa meo caros donasset funere crinis, molliter et tenera poneret ossa rosa ; illa meum extremo clamasset pulvere nomen, ut mihi non ullo pondere terra foret. at vos, aequoreae formosa Doride natae, candida…
Propertius, Elegies
-
…vidit, quis audivit praetor aequus et sapiens dimitti iubet senatum. concurrit ad me maxima multitudo. primum senatores clamare sibi eripi ius, eripi libertatem, populus senatum laudare, gratias agere, cives Romani a me nusquam discedere…
Cicero, in Verrem
-
…gentium iure, de aequitate, de temperantia, de magnitudine animi, de omni virtutis genere sit dicendum, clamabunt, credo, omnia gymnasia atque omnes philosophorum scholae sua esse haec omnia propria, nihil omnino ad oratorem pertinere…
Cicero, de Oratore
-
…dicit ; quae cum apud te diceret, virgis oculi verberabantur. ille morte proposita facile dolorem corporis patiebatur ; clamabat, id quod scriptum reliquit, facinus esse indignum plus impudicissimae mulieris apud te de Cleomenis salute quam de sua…
Cicero, in Verrem
-
…, maius. qui defendet Hortensius postulabit ut litteras Canulei proferam crimen eius modi nisi litteris confirmetur inane esse dicet clamabo litteras remotas esse de medio, decreto sociorum erepta mihi esse istius indicia ac monumenta furtorum. aut hoc contendat…
Cicero, in Verrem
-
…, interrogatus quid ei videatur dubitare se dicet. roga nunc Stoicum qui sit melior. Epicurusne qui delirare illum clamat, an Academicus qui sibi adhuc de re tanta deliberandum esse pronuntiat nemos dubitat Academicum praelatum iri. rursus te…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…et una patroni omnes conciderunt ; ad me autem eadem frequentia postridie convenit quacum abiens consulatu sum domum reductus. clamare praeclari Ariopagitae se non esse venturos nisi praesidio constituto. refertur ad consilium. una sola sententia praesidium non desideravit…
Cicero, Epistulae ad Atticum