demergo
demergo, to sink, submerge, plunge, dip, immerse, bury
Frieze-Dennison Vergil
Could not find demergunt in Logeion dictionaries.
demergunt Verb: present active indicative 3rd plural of demergo
- I Lit.: candens ferrum in gelidum imbrem, Lucr. 6, 149: pars remorum demersa liquore, id. 4, 441; cf.: cornix demersit caput, Cic. poët. Div. 1, 8 fin.; and demersis aequora rostris Ima petunt, Verg. A. 9, 119: Marium senile corpus paludibus occultasse demersum, Cic. Sest. 22, 50; cf. id. Div. 2, 68; id. Fin. 2, 32, 105: navem, Plin. 32, 2, 6, § 15: triremem hostium perforare et demergere, Auct. B. Alex. 25, 5; 31 fin.: pullos mari, Suet. Tib. 2; and in pass. of a person: vehementi circio bis paene demersus est, id. Claud. 17: plebem in fossas cloacasque exhauriendas, i.e. to busy, employ, Liv. 1, 59; cf.: vultum in undas, Prop. 3, 18, 9 (4, 17, 9 M.): metalla, Plin. H. N. 33 prooem.: stirpem, to sink or set in, to plant (with deponere), Col. 3, 18, 2 sq.; cf. surculos, Pall. Febr. 17, 3: dapes in alvum, Ov. M. 15, 105; cf. id. ib. 6, 664: si quando nos demersimus, ut qui urinantur, Cic. Ac. Fragm. ap. Non. 474, 27.—Poet.: colla demersere humeris (i. e. absconderunt), Stat. Th. 6, 850.—
- B Esp. of the sun-god, etc., to sink in the sea, cause to set (poet.): sex ubi sustulerit totidem demerserit orbes purpureum rapido qui vehit axe diem, Ov. F. 3, 517 sq.: Titan igniferi tantum demerserat orbis, quantum, etc., Luc. 3, 41 sq.—
- C Intrans., to set (late Lat.): demergit sol et nascitur, Min. Fel. 34, 11.—
- II Trop., to sink, depress, overwhelm: animus depressus et quasi demersus in terram, Cic. de Sen. 21, 77: demersae leges alicujus opibus, emergunt aliquando, id. Off. 2, 7, 24: patriam demersam extuli, id. Sull. 31, 87; cf. Nep. Dion, 6; and concidit domus, ob lucrum demersa exitio, Hor. Od. 3, 16, 13: plebs aere alieno demersa, Liv. 2, 29, 8; cf. id. 6, 27, 6: Rheam in perpetuam virginitatem demersit, Just. 43, 2.—P. a., dēmersus, a, um, depressed. —Comp.: pulsus, Coel. Am. Acut. 2, 32, 165: qui demersiora scrutantur, Rufin. Origen in Cant. 3, p. 10.
2) im weitern Sinne, übh. in eine Tiefe versenken, tief hinabstecken, a) übh.: origani manipulum in vasculum rubri aeris, Cael. Aur.: dapes avidam in alvum, hinabschlingen, Ov.: per iugulum sinistrum capulo tenus gladium totum alci, hinabstoßen, Apul.: plebs in fossas cloacasque exhauriendas demersa, hinabgesteckt, Liv.: dem. colla umeris, hinabstecken, verbergen, Stat. – b) als t. t. der Landwirtschaft, Schößlinge einsenken, setzen, stirpem, Col.: surculos, Pallad.: salicis ramum terrae (in die E.) utroque capite, Pallad.
II) übtr., herabsenken, -drücken, Passiv demergi auch = sinken, est enim animus caelestis ex altissimo domicilio depressus et quasi demersus in terram, Cic.: quem paulo ante extulerat (fortuna), demergere (tief zu stürzen) adorta est, Nep.: patriam demersam extuli, Cic.: quamvis enim sint demersae (zu Boden gedrückt) leges alicuius opibus... emergunt tamen haec aliquando, Cic. – dem. alcis filiam in perpetuam virginitatem, zu best. J. verdammen, Iustin.: in mortem paene demersus, fast in des Todes Schlund versunken, Ps. Quint. decl.: concĭdit auguris Argivi domus ob lucrum demersa exitio, tief ins V. gesunken, Hor. – aere alieno demersum esse, tief in Sch. versunken sein, tief in Sch. stecken, Liv. 2, 29, 8; vgl. 6, 27, 6.
- 1. onderdompelen, laten zinken; — pass. zinken, verdrinken; ➤ Marius in palude demersus; equus demersus rursus apparuit; dapes in alvum ~ verslinden;
- 2. (metaf.) in het verderf storten, onderdrukken; — pass. te gronde gaan.
- to sink, submerge, plunge, dip, immerse, bury: caput: demersis rostris, V.: in Tusci demersus fluminis undis, O.: naves, L.: orbes (of the sun), i. e. to set, O.: dapes in alvum, O. — Fig., to plunge, cast down, lower, overwhelm: animus caelestis quasi demersus in terram: quem extulerat, demergere est adorta (fortuna), N.: patriam demersam extuli: demersae leges alicuius opibus: plebs aere alieno demersa, L.: domus ob lucrum Demersa exitio, H.
-
…percipi nihil sciri posse dixerunt, angustos sensus imbecillos animos brevia curricula vitae et ut Democritus in profundo veritatem esse demersam, opinionibus et institutis omnia teneri, nihil veritati relinqui, deinceps omnia tenebris circumfusa esse dixerunt. itaque Arcesilas…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…vero in libera civitate ita se instruunt, ut metuantur, iis nihil potest esse dementius. Quamvis enim sint demersae leges alicuius opibus, quamvis timefacta libertas, emergunt tamen haec aliquando aut iudiciis tacitis aut occultis de honore suffragiis…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…vel recte facere, quod nobis non licet dicere, qui crescere bonorum finem non putamus. ut enim qui demersi sunt in aqua nihilo magis respirare possunt, si non longe absunt a summo, ut iam iamque possint emergere…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…et assiduas iacit ore querellas, cum primum gelidos rores aurora remittit. fuscaque non numquam cursans per litora cornix demersit caput et fluctum cervice recepit. Videmus haec signa numquam fere mentientia nec tamen cur ita fiat videmus. vos…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…corporis, munere quodam necessitatis et gravi opere perfungimur ; est enim animus caelestis ex altissimo domicilio depressus et quasi demersus in terram, locum divinae naturae aeternitatique contrarium. sed credo deos immortalis sparsisse animos in corpora humana, ut…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…sunt, ut mihi de monumento Mari, tibi, quod equus, in quo ego vehebar, mecum una demersus rursus apparuit. An tu censes ullam anum tam deliram futuram fuisse ut somniis crederet, nisi ista casu non…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…Liber explicetur. videtis Verrucium videtis primas litteras integras videtis extremam partem nominis, codam illam Verrinam tamquam in luto demersam esse in litura sic habent se tabulae, iudices, ut videtis. quid exspectatis, quid quaeritis amplius tu…
Cicero, in Verrem
-
…Horum igitur aliquid. .. animus, ne tam vegeta mens aut in corde cerebrove aut in Empedocleo sanguine demersa iaceat. Dicaearchum vero cum Aristoxeno aequali et condiscipulo suo, doctos sane homines, omittamus ; quorum alter ne…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…, C. Marium, summa senectute, cum vim prope iustorum armorum profugisset, primo senile corpus paludibus occultasse demersum, deinde ad infimorum ac tenuissimorum hominum Minturnensium misericordiam confugisse, inde navigio perparvo, cum omnis portus terrasque fugeret…
Cicero, pro Sestio
-
…resectis palpebris inligatum in machina vigilando necaverunt supplicio videtur adfectus, nec C. Marius quem Italia servata ab illo demersum in Minturnensium paludibus, Africa devicta ab eodem expulsum et naufragum vidit. Fortunae enim ista tela sunt non culpae…
Cicero, in Pisonem