disperdo
disperdo, to spoil, ruin
Could not find disperdam in Logeion dictionaries.
disperdam Verb: present active subjunctive 1st singular, Verb: future active indicative 1st singular of disperdo
dis-perdo, dĭdi, dĭtum, 3,
- v. a., to destroy, spoil, ruin (rare but class.): bibe, es, disperde rem, Plaut. Cas. 2, 3, 32 (248); cf. id. Trin. 2, 2, 58 (333): ut a majoribus nostris possessiones relictas disperdat et dissipet, * Cic. Agr. 1, 1, 2: imaginem, Gell. 15, 31, 4. —Poet.: stridenti miserum stipula disperdere carmen, to spoil, * Verg. E. 3, 27.— Of personal objects: lenonem, Plaut. Poen. 4, 2, 96 (918): qui tot cives Romanos occidit, arripuit, disperdidit, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 10: inimicos, Vulg. Psa. 142, 11 et saep.— (The pass. forms are not found, dispereo taking their place. In Lucr. 2, 831, dispergitur is the true reading.)
dis-perdo, didī, ditum, ere, zugrunde richten, verderben, possessiones, Cic.: rem, vertun, verschwenden, Plaut.: libellum, verhunzen, Plin. ep. – mit persönl. Objj., lenonem, Plaut.: tot ingenuos, matres familias, cives Romanos occīdit, arripuit, disperdidit, Vatin. in Cic. ep.: me mea disperdat nullo prohibente puella, si etc., Ov. – ➳ Das Passiv zu disperdo ist dispereo (Lucr. 2, 831 lesen Lachmann u. Bernays dispergitur).
See: disperdere
disperdō, (13) dĭdī, dĭtum, ĕre, tr., perdre complètement, perdre, détruire, anéantir : a majoribus nostris possessiones relictas Cic. Agr. 1, 2, dissiper les biens que nous ont laissés nos aïeux ; disperditur color Lucr. 2, 831, la couleur disparaît ; carmen Virg. B. 3, 27, massacrer un air ; cives P. Vatinius d. Cic. Fam. 5, 10, 1, consommer la ruine des citoyens.
➳ passif exceptionnel, dʼordinaire remplacé par dispereo.
dis-perdō didī, —, ere,
- to spoil, ruin: possessiones: carmen, V.: me (puella), O.