Logeion | fumus

fūmus, ī, m.: smoke, 2.609, et al.

fūmus, i, m. [Sanscr. dhū, dhumas, smoke; Zend. dun-man, vapor; Gr. θύω, to rage, sacrifice, θυμός, θῦμα, θύος, etc.; Goth. dauns, odor; Engl. dust; cf.: fūnus, fuligo],

smoke, steam, fume: in lignis si flamma latet fumusque cinisque, Lucr. 1, 871; cf. 1, 891; 4, 56: ibi hominem ingenuum fumo excruciatum, semivivum reliquit, Cic. Verr. 2, 1, 17, § 45: castra, ut fumo atque ignibus significabatur, amplius milibus pass. VIII. in latitudinem patebant, Caes. B. G. 2, 7 fin.: tum fumi incendiorum procul videbantur, id. ib. 5, 48 fin.: significatione per castella fumo facta, id. B. C. 3, 65, 3: ater ad sidera fumus erigitur, Verg. A. 9, 239: pernas in fumo suspendito, Cato R. R. 162, 3: fumo inveteratum vinum, Plin. 23, 1. 22, § 40; cf. Hor. C. 3, 8, 11; Col. 1, 6, 19 sq.; v. fumarium; hence, poet. transf.: fumi Massiliae, Marseilles wine mellowed in the smoke, Mart. 14, 118: in illo ganearum tuarum nidore atque fumo, Cic. Pis. 6, 13; cf.: intervenerant quidam amici, propter quos major fumus fieret, etc., Sen. Ep. 64, and Ter. Ad. 846: non fumum ex fulgore, sed ex fumo dare lucem Cogitat, Hor. A. P. 143.—In double sense: Ph. Oculi dolent. Ad. Quor? Ph. Quia fumus molestus est, smoke, i. e. foolish talk, Plaut. Most. 4, 2, 10 (894). —
- - - b Prov.
    - - α Semper flamma fumo est proxima: Fumo comburi nihil potest, flamma potest, i. e. the slightest approach to wrong-doing leads to vice, Plaut. Curc. 1, 1, 53 (53).—
      - β Tendere de fumo, ut proverbium loquitur vetus, ad flammam, to jump out of the frying-pan into the fire, Amm.14, 11, 12; cf.: de fumo, ut aiunt, in flammam, id. 28, 1, 26.—
      - γ Fumum or fumos vendere, i. e. to make empty promises, Lampr. Alex. Sev. 36; Mart. 4, 5, 7; Ap. Apol. p. 313, 31.—For which also: per fumum or fumis vendere aliquid, Capitol. Anton. 11; Lampr. Heliog. 10.—
II Trop., like our word smoke, as a figure of destruction: ubi omne Verterat in fumum et cinerem, had reduced to smoke and ashes, i. e. had consumed, squandered, Hor. Ep. 1, 15, 39.

fūmus, ī, m. (= altind. dhūmá-h, Rauch, Dampf), der Rauch, Dampf, Qualm, Brodem, I) eig.: fumus fornacis, Vulg.: fumus taedae, Apul.: fumus ganearum, Cic.: fumo excruciari, Cic.: fumum concipere, Vitr.: significationem per castella fumo facere, Caes.: fumo dare signum, Liv.: fumo significare m. folg. Acc. u. Infin., Liv. 21, 27, 7 u. 32, 12, 1: ut fumo atque ignibus significabatur, Caes. b. G. 2, 7, 4. – Plur., fumi incendiorum procul videbantur, Caes.: ex aris ardentibus nidorem consectatur et fumos, Arnob.: quae tenuem exhalat nebulam fumosque volucres, Verg. (u. so oft bei Dichtern, s. Neue-Wagener Formenl.³ 1, 625). – im scherzh. Doppelsinn, Ph. Vah! oculi dolent. Ad. Quor? Ph. Quia fumus molestus est, Rauch u. (bildl.) dummes Geschwätz, Unsinn (wie καπνός), Plaut. most. 890 sq. -sprichw., α) vendere fumum od. fumos, Rauch (Dunst) verkaufen, d.i. Wind machen, mit leeren Vorspiegelungen (Versprechungen) abspeisen, Apul. apol. 60 extr. Mart. 4, 5, 7. Lampr. Alex. Sev. 36. § 2 u. 3: so auch alci vendere alqd per fumum od. fumis, jmdm. mit etw. Wind vormachen, Capit. Anton. Pius 11, 1. Lampr. Heliog. 10, 3: u. fumum (Dunst, Wind) vendere de alqo, Lampr. Alex. Sev. 23, 8. – β) ire tendebat de fumo ad flammam, aus dem Regen in die Traufe, Amm. 14, 11, 12: so auch (tradi) de fumo (ut aiunt) in flammam, Amm. 28, 1, 26. – γ) semper flamma fumo est proxima; fumo comburi nil potest, flammā potest, selbst die geringste Annäherung an das Unrecht führt zum Laster, Plaut. Curc. 53. – δ) vertere omne in fumum et cinerem, in Rauch aufgehen lassen = durchbringen, Hor. ep. 1, 15, 39. – II) meton.: fumi Massiliae, in Rauch aufbewahrter massilischer Wein, Mart. 14, 118, 1.

1 fumus [CL] 1 smoke (from fire); b (as sign of fire); c (as sign of habitation); d (as type of something evanescent); e (in a comet’s tail); f (fig., of something which renders opaque). Bede HE III 16 (v. exaltare 1a); 799 me ~o sordentia Turonorum tecta auratis Romanorum arcibus praeponere Alcuin Ep. 178; significatione ~i facta, sicut convenerat, sociis discessum hostium intimavit W. Malm. GR IV 376; ~o in ora cavernarum immisso, quo latrones fugati pertinaciam amisere, uni et uni egredientes Ib. 377; ~us thuris Ord. Vit. VII 16 (v. excludere 1); ignis ex se ~um generat Neckam NR I 17 p. 58; s1196 qui cum inde exire nollent, ‥ appositus est ignis ut per ~um et vaporem ignis exirent R. Howd. IV 6; ~us fuliginem elevat ascendens Alf. Angl. Cor 9. 6; ~us oculos excecat hominis ‥ ~us etiam quanto magis elevatur tanto cicius dissipatur S. Langton Serm. 2. 5; ~us est quoddam corpus subtilius aere. cum ergo ~us ignis resolvitur, quoniam est subtilis, ignis calefecit ~um et reddit ipsum minorem. sed dum ab igne removetur, inspissatur et totum magis apparet Quaest. Salern. N 42; s1273 (v. discooperire 3). b vestigia ~i quod [vv. ll. qui, quae] ignem praecedit et sequitur V. Cuthb. II 6; cum ubilibet ~um conspexeris, illic ignem, etsi non videas, esse cognoscis Petrus Dial. 20; isto modo ~us signat ignem Wycl. Apost. 116. c ab omni domo a qua ~us exit W. Fitzst. Thom. 65. d ut ~us evanescens disparuit Aldh. VirgP 43; c795 omnia haec veluti ~us, ventosis procellarum in aerem dispersus gurgitibus, evanescunt Alcuin Ep. 86; gloria vana, quid est nisi fumus et umbra sonusque, qui simul, ut cepit, incipit esse nihil J. Sal. Enth. Phil. 913; ~us vane glorie W. Dan. Sent. 39; vite presentis excursus ~us est P. Blois Ep. 11. 34A; mundi pompa et favor populi ~us est et aura subito evanescens Ib. 35. 114B. e s1239 (v. draco 5c). f sed sic [imago tua] est abolita attritione vitiorum, sic est offuscata ~o peccatorum Anselm (Prosl. 1) I 100; livoris ~us mentem tuam hebetavit G. Mon. XI 9; spero ‥ facilius ferre fastidium ~i qui ex mundanis veniens ingrate solet intelligentium faucibus et oculis importari Lucian Chester 66. 2 chemical fumes that can be seen or smelled; b (alch.). si ~us aromatum totum impleat aerem Gosc. Transl. Mild. 16; sulphureum ~um Alex. Cant. Mir. 35 (II) p. 227 (v. exhalare 1b); nocet artifici molestia fumi [sc. argenti vivi] Neckam DS VI 95; subtilis fumus resolutus ab illa, / dum poros penetrat, interiora petit Ib. VIII 113; Bart. Angl. IV 1 (v. discolorativus); obturetur vas; deinde aperiatur et capiatur ~us per nares Gad. 71v. 1. b in primis te scire decet quod ~us rubeus et ~us citrinus et ~us albus et leo viridis et Almagra et mortis immunditia et limpidum et sanguis et eudica et terra fetida sunt ea in quibus tota hujus magisterii constat efficacia Rob. Angl. (I) Alch. 517b; ~us vero rubeus est auripigmentum rubeum; ~us quoque albus est argentum vivum; et ~us citrinus est sulphur citrinum Ib. 518b; quinta essencia nostra, i. e. ~us albus, qui vocatur ignis contra naturam, qui si esset absens esset ignis noster naturalis Ripley 143. 3 fume, substance or phenomenon conceived as having a subtle (gaseous) nature; b (w. ref. to wine); c (w. ref. to bodily humours); d (as manifested in flatulence). Aristoteles ‥ corpora metheorica in quattuor partitur, sc. ~um, vaporem, halitum, spiritum Alf. Angl. Cor 10. 5; gustus ‥ et olfactus ~i et vaporis omnimodam segregationem postulabant Ib. 15. 6. b ebrietatis ~us W. Malm. Mir. Mariae 162 (v. defaecare 2b); in fumo vini Neckam DS IV 800 (v. diffusio 1). c aperto ‥ orificio cordis ‥ spiritus ‥ eventatur ~i expressione Alf. Angl. Cor 11. 16; melancolia ‥ cujus ~us accendens [i. e. ascendens] cerebrum ipsum inficit Quaest. Salern. V 8; sanguis retentus in maliciosum ~um terrestrem et ponticum convertitur Bart. Angl. IV 8 p. 94; et ideo in naribus ~us qui pilorum est materia augmentatur, quem quia natura non sufficiebat consumere expulit per duo loca, sc. per caput et per barbam Ib. V 15; ex ~is melancolicis Bacon IX 25 (v. diapapaver); delatio ~i stomachi Alph. 10 (v. 1 delatio 2). d prima igitur superfluitas digestionis quedam abit in ~um et ructuationem Ric. Med. Anat. 224; ocitacio fit ex ~o et ventositate musculos gule replente SB 32; vitare debetis ‥ commestionem ‥ omnium dedifficili digestibilium, ventositates et ~os corpore multiplicancium in humido Kymer 3 p. 556. 4 (in plant name, ~us terrae, cf. OF fumeterre) fumitory (Fumaria officinalis). ~us terre est quedam herba calida Bart. Angl. XVII 69; in frigido corpore aqua decoctionis nitri scabiose fumitere mundificat furfures Gilb. II 82v. 1; eruca agresti, ~o terre, titimallo Ib. II 84. 1; Avicenna capitulo de ~o terre [dicit] quod purgat humores adustos, Latini quod melancoliam Bacon IX 151; in digestione debet poni sive apponi scabiosa, mellissa, ~us terre Gad. 14. 1; ~us terre, fumeter SB 22; ~us terre, fumulus idem, A. et G. fumetere Alph. 69; ~us terre, i. fumetere, i. cuntehoare WW.

2 fumus [cf. AN fumere] , dung, manure, ordure. Cf. fimum 1. 1356 Thomas de T. in ‥ cursum aque diversos ~os et fetida proicit in corupcionem aque (CoramR) Pub. Works II 35.

fūmus, (9) ī, m. , fumée : Cic. Verr. 2, 1, 45 ; Cæs. G. 2, 7, 4 ; fumi incendiorum Cæs. G. 5, 48, 10, la fumée des incendies || [prov.] de fumo in flammam Amm. 28, 1, 26, tomber de Charybde en Scylla ; flamma fumo est proxima Pl. Curc. 53, la flamme suit de très près la fumée [une faute légère est suivie dʼune plus grave] ; fumum, fumos vendere Apul. Apol. 60 ; Mart. 4, 5, 7, vendre de la fumée [faire de vaines promesses] ; per fumum vendere aliquid Capit. Anton. 11, 1, en faire accroire || [fig.] : omne verterat (ille) in fumum Hor. Ep. 1, 15, 39, il avait dissipé tout son bien, tout son bien sʼen était allé en fumée || fumi Massiliæ Mart. 14, 118, 1, les vins fumés de Marseille, cf. Plin. 14, 68.

fūmus, ī m

1. rook, damp, walm (ook metaf.); ➤ -o dare signum; — plur. rookwolken, nevel;
2. (Plaut.) dom geklets, onzin;
3. sprw.: (a) vendere -um of -os gebakken lucht verkopen; (b) (Hor.) alqd in -um et cinerem vertere in rook doen opgaan, verbrassen;
4. (Mart.) fumi Massiliae gerookte wijn uit Marseille.

fumus , i. m.
煙。Fumos vendere 說大話。

Suggest a Translation
See an image

, Focus. Ericus Upsaliensis lib. 5. Hist. Suecicæ pag. 148 : Imposuit unam marcam de quolibet Fumo, vel furno solvendam, ut verbis utar famæ relictæ. Pag. 159 : Post annuum tributum immensas pecuniarum summas solvendas imponens, videlicet Rumpestat, et de quolibet Fumo unam marcam. Ita et nostris Fumée, pro Excandescentia, ira ; unde Fumeux, iracundus, et Fumer, irasci, stomachari. Lit. remiss. ann. 1447. in Reg. 179. Chartoph. reg. ch. 161 : Icelle Guillemete, qui estoit femme testue et Fumeuse... et quant lui montoit en sa Fumée, etc. Aliæ ann. 1460. in Reg. 192. ch. 45 : Le suppliant de ce se Fuma et courrossa. Fumiere, pro Fumée, fumus, in Mirac. B. M. V. MSS. lib. 1 : Et s'en issoit si grant Fumiere, Li jors en perdoit sa lumiere.

, Fimus, Gall. Fumier. Lit. remiss. ann. 1354. in Reg. 82. Chartoph. reg. ch. 570 : Cum Arnaldus Ysabelli pedissecæ ejus... dixisset : Eamus colligere Fumos, qui sunt in isto vico ; dicta pedissequa respondit : Non faciemus, quia dicti Fumi non sunt vestri. Pluries ibi. Hinc Fumiere, Fimetum, locus ubi reponitur fimus, in Bestiario MS : Jamais de la basse Fumiere N'istrons pour nule destinée, Se nous en ceste matinée, Ou en la nuit ne nous armons.

fūmus ī, m

FAV-, smoke, steam, fume: fumo excruciatus: fumi incendiorum procul videbantur, columns of smoke, Cs.: fumo significant haud procul abesse, L.: ater, V.: Amphorae, old flavor, H.: plena fumi ac pollinis Coquendo, T.: fumum ex fulgore dare, H.: Quae (terra) exhalat fumos, V.: omne Verterat in fumum, had consumed, H.

fumus

Saved

Recent