grandiloquus

grandĭlŏquus, i, m. [grandis-loquor],

• speaking grandly or loftily: et grandiloqui, ut ita dicam, fuerunt cum ampla et sententiarum gravitate et majestate verborum, Cic. Or. 5, 20; cf. Quint. 10, 1, 66: stilus, Serv. Verg. Vit.—In a bad sense, grandiloquent: isti grandiloqui (i. e. Stoici), boasters, Cic. Tusc. 5, 31, 89.

grandiloquus (grandilocus), a, um (grandis u. loquor), I) großsprecherisch, subst. ein Großsprecher, v. stoischen Tugendschwätzer, Cic. Tusc. 5, 89. – II) großartig, feierlich im Stile, v. Redner u. Dichter, Cic. or. 20. Quint. 10, 1, 66: facultas, Mart. Cap. 5. § 436: grandiloqua illa sententia concilii Vagacensis, Augustin. epist. 108, 15: stilus, Serv. Verg. vit. (vol. 1. p. 2 ed. Lion).

grandiloquus [CL] , a (w. ref. to speech or writing) lofty, sublime. b (of person) arrogant, bombastic. a 680 quos [sc. praecessores suos] divina illustratos gratia fuisse ~is assertionibus contestantur Aldh. Ep. 4; sunt ‥ tres styli, humilis, mediocris, ~us. ‥ quando de generalibus personis vel rebus tractatur, tunc est stylus ~us. ‥ ~o stylo adjunctum est vitium quod appellatur turgidum et inflatum Vinsauf AV II 3. 145–6.  b miles ‥ ore ~us, pompa actionis et cordis elatus R. Cold. Cuthb. 127; † a1253 ille tui parliamenti ~us sed nugatorius prolocutor (Lit. ad regem Natalicium) Collect. Ox. I 48.

grandĭlŏquus, a, um (grandis, loquor), qui a le style pompeux : Cic. Tusc. 5, 89 || orateur au grand style : Cic. Or. 20.

grandiloquus , a, um. adj.
大言者。文 言者。

Suggest a Translation
See an image

grandiloquus ī, m

• grandis+4 LAC-, speaking loftily, grandiloquent.—Plur. m. as subst: isti, boasters.