immoderate
immoderate, without measure, by no rule
immŏdĕrātē, adv., v. immoderatus fin.
immoderātē, Adv. (immoderatus), ohne Maß, ohne Regel, I) eig.: moveri imm. et fortuito, Cic.: vox imm. profusa, unartikuliert, Cic.: imm. effunditur spiritus, Quint. – II) übtr., maßlos, über die Maßen, unmäßig, zügellos, vivere, Cic.: immoderatius ferre casum incommodorum suorum, über sein Ungemach die Fassung verlieren, Cic.: immoderatius liceri, ins Tageslicht hinein bieten, Suet.: immoderatissime laetari, Spart.
quid isti temporalem condicionem tam ~e lugent?
qui fundit regni sui bona ~e ‥
cum ipse sit ~e [ME: ] largus nec aliquid plus affectet quam ut inveniat occasionem largiendiunimete
ex omni quidem [vento ] modice, ex nullo ~e [brumescit ]
intemperatius ardet et ~ius uret
potus ‥ ~e sumptus
mala que facit vinum intemperate et ~e sumptum
nonnulli vero modestia carentes ~e suos oppresserunt
immŏdĕrātē (13) (immoderatus), sans règle, sans ordre : Cic. Nat. 2, 149 || [fig.] sans mesure, sans retenue : Cic. Div. 1, 60 ; Fam. 12, 1, 2 || -tius Cic. Fam. 5, 16, 5 ; -issime Spart. Sev. 20.
immoderātē (inm-) adv.with comp.
- immoderatus, without measure, by no rule: vox profusa.—Fig., immoderately, extravagantly: vivere: abuti nostrā facilitate: ferre immoderatius casum.