immodestus
immodestus, unrestrained, excessive, shameless
immŏdestus (inm-), a, um, adj. [inmodestus],
- unrestrained, excessive, extravagant, immoderate (rare but class.; syn. immoderatus): in vino. Ter. Heaut. 568: mores, Plaut. Curc. 1, 3, 44 (201): largitione effundere, Sen. Contr. 1, 1: fautores histrionum, Tac. A. 13, 28: genus jocandi non profusum nec immodestum, * Cic. Off. 1, 29, 103.—Advv.: immŏdestē.
- A Immoderately, extravagantly, impudently: amare, Plaut. Poen. 1, 1, 25 (153): gloriari (with immodice), Liv. 22, 27, 2: immodeste atque intemperanter facere multa, Quint. 5, 7, 32: postulare missionem, Suet. Aug. 24.— Comp.: procedere, Sen. Q. N. 1, 17.—
- B Unjustly: tum me hoc indecore, inmodeste datis di, Plaut. Rud. 1, 3, 9 (193).
im-modestus, a, um (in u. modestus), maßlos, taktlos, unbescheiden, übermütig, frech, v. Pers., fautores histrionum, Tac.: in vino quam imm. fuisti, Ter. – v. Lebl., mores, Plaut.: largitio, Sen. rhet.: genus iocandi, Cic.
immŏdestus, (14) a, um (in, modestus), qui est sans retenue, déréglé : Cic. Off. 1, 103 ; Sen. Rhet. Contr. 1, 1 ; Tac. Ann. 13, 28.
immodestus (in-m-)
adj.,
- unrestrained, excessive, shameless: in vino, T.: genus iocandi.