immoderatio
immoderatio, want of moderation, excess
immŏdĕrātĭo (inm-), ōnis, f. [immoderatus],
- want of moderation, excess (rare): efferri immoderatione verborum, i. e. exaggerated expressions, Cic. Sull. 10, 30: potūs, Ambros. de Elia et Jejun. 12, 44. —
- II Want of measure or rhythm: omnem mensuram et modum immoderationi anteponi, August. Music. 9, n. 15.
immoderātio, ōnis, f. (immoderatus), der Mangel an Mäßigung, die Unmäßigkeit, potus, Ambros. de Elia et ieiun. 12. § 44: pugnandi, Heges. 5, 7: libidinis, Augustin. de ord. 1. § 4: efferri immoderatione verborum, sich in maßloser Rede ergehen, Cic. Sull 30: Plur., liberare orbem a tyrannicis immoderationibus, v. d. zügellosen Herrschaft, Firm. math. 1, 10, 13. – absol., Augustin. de music. 9. no. 15.
provideatis ne quid vestrum arrogantie aut ~onis pretendat imaginem
cum enim spericitas vel eciam concavitas discerni non possit nisi ex comprehensa inequali distancia parcium rei vise, necesse est in hujus percepcione visum deficere pre ~one [v. l. immoderamine ] distancie
immŏdĕrātĭō, (16) ōnis, f. (immoderatus), défaut de mesure : verborum Cic. Sulla 30, dans les paroles || abst : Aug. Mus. 9, 15.
immoderātiō (inm-) ōnis, f
- immoderatus, want of moderation, excess: verborum.