immunitus
immunitus, unfortified, undefended
immūnītus (inm-), a, um, adj. [2. in-munitus],
- unfortified, undefended (rare but class.): oppida castellaque, Liv. 22, 11, 4: Sparte, Ov. M. 10, 169: inermes atque immuniti abscondimus, Ap. Met. 8, 5, 2; via, i. e. not properly made, impassable, Cic. Caecin. 19, 54.
im-mūnītus, a, um (in u. munitus), I) unverwahrt, unbefestigt, a) v. Lebl., oppida castellaque, Liv. 22, 11, 4: Sparte, Ov. met. 10, 169: n. pl. subst., immunita terrae huius, die unbefestigten Punkte, Vulg. genes. 42, 12. – b) v. Pers. = unbeschützt, inermes atque immuniti, Apul. met. 8, 5. – II) ungepflastert, via, Cic. Caecin. 54.
cum pagani arcem imparatam atque omnino ~am, nisi quod moenia nostro more erecta solummodo haberet, cernerent
in hostium medio municipium tenebat ~issimum, virgis tenuiter et cespite clausum
nos humiles, inopes, ~i, nunquid poterimus verba dare Romanis?
irruerunt igitur cives ad unguem armati in eos impetu repentino ~os et inermes
immūnītus, (15) a, um (in, munitus), ¶ 1 non fortifié : Liv. 22, 11, 4 ; Ov. M. 10, 169 ¶ 2 impraticable [route] : Cic. Cæc. 54.
- 1. niet versterkt [oppidum; castellum];
- 2. ongeplaveid [via].
immūnītus (in-m-)
adj.,
- unfortified, undefended: oppida, L.: via, unpaved.