immusicus
immūsĭcus (inm-), a, um, adj. [2. inmusicus],
- unmusical, Tert. Apol. 1.
im-mūsicus, a, um (in u. musicus), unmusikalisch, Tert. apol. 1.
dicit Aristoteles j Physicorum quod, cum ex ~o fit musicum, corrumpitur ~um [cf. ]: τὸ ἄμουσον Arist. Phys. 190a
immūsĭcus, a, um, qui nʼest pas cultivé : Tert. Apol. 1.