immurare

immurare [ML; cf. OF enmurer] 1 to surround (land or sim.) with walls. 1266 quam [placiam] ‥ claudi et ~ari fecerunt Dryburgh 12. 2 to immure (person). s1238 ipsemet [sc. Robertus Bugre] judicio confratrum suorum, qui neminem ad mortem condempnant, ~atus est ut ibi de horribilibus commissis suis perpetuo penitenciam ageret M. Par. Abbr. 278 (cf. id. Min. II 415: perpetuo carceri mancipatur); s1222 mulier quedam que se fecit S. Mariam et juvenis quidam qui se fecerat Christum ‥ ~ati sunt apud Bannebirr’ Ann. Dunstable 76 (cf. Coggesh. Chr. 119v: jussi sunt inter duos muros incarcerari; W. Coventr. II 252: hi duo, in muris lapideis inclusi, vitam terminarunt); s1222 rusticus quidam laicus qui in tantam devenit insaniam ut ‥ se faceret crucifigi ‥ judicio concilii ~atus, totum vite sue residuum reclusus, duro pane et aqua refectus, in carcere terminavit Wykes 63 (cf. Ann. Wav. 296: ~atus est perpetuo; Trevet Ann. 211, Wals. YN 139: perpetuo ~atur); Titus quendam murum densissimum vidit ipsumque perforari precepit; factoque foramine quendam senem intus ‥ invenerunt, qui requisitus quis esset respondit se esse Joseph ab Arimathia ‥ seque a Judeis ibidem inclusum et ~atum fuisse eo quod sepelisset Jesum Eul. Hist. I 152.