immurmurare

immurmurare [CL] 1 (intr.) to murmur or mutter (at or into); b (w. hostile intent) to growl, grumble (at); c to make a noise. s1164 domini pape auribus ~abant de archiepiscopi depositione (v. denarius 5a).  b ursa etiam catulis suis ~at P. Blois Opusc. 876A (cf. II Reg. xvii 8: veluti si ursa raptis catulis in saltu saeviat).  c ecce sere clavis inmurmurat, hostia latrant Walt. Angl. Fab. 12. 11. 2 (trans.) to utter in a murmur; b (absol.). monachi se in S. Marie transtulerunt ecclesiam ut vicinius et opportunius necessitates suas sancti immurarent [l. ~arent] mausoleo W. Malm. GP V 232; protenta ergo manu †benedictione, femina [sicMS; ? l. benedictionem femine or benedictione feminam] impertivit, nescio quid archane orationis ~ans Id. Wulfst. II 4; leges alias decepte immurmurat auri Hanv. V 135; cumque quiescentem dormitare putaremus, manus sub pallio cum oculis ad celum erectas vidimus, et divina verba secum inmurmurantem porrectis auribus deprehendimus Canon. G. Sempr. 72.  b V. Birini 15 (v. immugire a); mirantibus illis et pre expensarum magnitudine intra se ~antibus R. Cold. Godr. 245; ecce nubes tonans et fulgurans, sed ecce columba pie ~ans ac suaviter gemens J. Ford Serm. 16. 14; post hec immu[r]murat murmur dulciculum / et murmur virginis inflammat cordulum Walt. Wimb. Carm. 28.