indiges
indiges2, needy, indigent
indiges , etis, m.: a hero worshiped as a god of his native land, 12.794. (indu-, an old form of in-, and genō)
indĭges, is, adj. [indigeo],
- needy, indigent: i. q. indigens: quem aetate exacta, indigem liberum lacerasti, Pac. ap. Cic. de Or. 2, 46, 193 (Fragm. Trag. v. 328 Rib.).
1. ind-iges, getis, m. (v. indu [= in] u. aio), die angerufene, d.i. einheimische Gottheit, bes. der einheimische Heros, v. Äneas u. den Äneaden, den Ahnen der Römer, die nach ihrem Tode als Schutzgötter des Landes verehrt wurden, α) Sing., v. Äneas, ind. Aeneas, Verg. Aen. 12, 794; vgl. Gell. 2, 16, 9: deus ind., Tibull. 2, 5, 43: pater ind., Solin. 2. § 15: Iuppiter ind., Liv. 1, 2, 6. – β) Plur., v. den Äneaden, patrii di indigetes, Verg. georg. 1, 498: dii ind., Liv. 8, 9, 6 u.a. – übtr., v. den vergötterten Kaisern, Arnob. 1, 64. – Vgl. übh. Preller Röm. Mythol. 3. Aufl. Bd. 1. S. 90 ff. R. H. Klausen Äneas u. die Penaten, 2, 901 ff.
2. ind-iges, is (indigeo), bedürftig, Pacuv. tr. 328 (bei Cic. de or. 2, 193).
~etes, dii patres Romanorum
~etes, dii quorum nomina non audebant proferre
divi ~etes
ante pedes Socratis humiles sternuntur alumni, / indigetemque deum Grecia tota colit
apud Romanos, inquit, ~etes quasi nullis indigentes appellantur
plurimis ~etum [v. l. indigenarum ] peccatis
~etes in cavernis vel speluncis delitescentes commeatus omnes abdicaverunt
2 indĭgēs, is (indigeo), privé de : [avec génit.] Pacuv. 328.
indigēs (2) is, adj.
- indu+EG-, needy, indigent, Pac. ap. C.