indignativus
indignātīvus, a, um, adj. [indignor],
- passionate, irascible: indignativum, quod appellant θυμικόν, Tert. Anim. 16.
indignātīvus, a, um (indignor), a) = θυμικός, reizbar, zum Unwillen (Zorne) geneigt, Tert. de anim. 16. – b) als gramm. t. t., Unwillen anzeigend, subst., indignātīva, ae, f. (sc. coniunctio), Dosith. 51, 3. Diom. 417, 11.
‘et’ conjunctio ‥ modo ~a, ut ‘et quisquam numen Junonis adorat’ [cf. ]Diom. Gram. 417
indignātīvus, a, um (indignor), [gramm.] qui sert à marquer lʼindignation : Diom. 417, 11 || subst. n. , la faculté de se fâcher : Tert. Anim. 16.