indignanter
indignanter, adv., v. indignor fin.
indignanter, Adv. (indignans), unwillig, mit Unwillen, Amm. 15, 1, 3 u. 27, 3, 5. Arnob. 3, 7.
pervicaciter, ~er
amicum ‥ ~issime respexisti et despexisti
solus precipitanter et ~er exihistis et tanquam minaciter et contumaciter abcessistis
a curia ~er recessit, indignationem suam pro loco et tempore efferbiturus
indignantĕr (indignans), avec indignation : Arn. 3, 7 ; Amm. 15, 1, 3.