indignabundus
indignabundus, full of indignation, enraged
indignābundus, a, um, adj. [indignor],
- full of indignation, enraged, indignant (not ante-Aug.): illa muliebriter indignabunda, Liv. 38, 57, 7; with clamitans, Suet. Aug. 40: animo irritato, indignabundus, Gell. 19, 9, 8.
indignābundus, a, um (indignor), seinen Unwillen auslassend, m. folg. indir. Rede im Acc. m. Infin., Liv. 38, 57, 7: m. folg. dir. Rede, Suet. Cal. 35, 3. Gell. 19, 9, 8.
quo pudore confusus Angliam ~us reliquit
quia superbus et ~us et ineffabilis erat, vocavit eum filium Belial
indignābundus, (15) a, um (indignor), rempli dʼindignation : Liv. 38, 57, 7 ; Suet. Aug. 40.
indīgnābundus
adj.
- indignor, full of indignation, enraged: muliebriter, L.