indigniter
indignĭter, adv., v. indignus fin.
indigniter, Adv. (indignus), unwürdig, Corp. inscr. Lat. 1, 1008, 3 (Anthol. Lat. 1341, 3 M.).
sic eripuit et de episcopatu semetipsum exaltavit virgaque quam manu gestabat tumbam ~iter tetigit et recessit
lego ad usum conventus de Merkeate unam crateram de argento ‥ pro esiamento amicorum monialium illuc veniencium, sed si priorissa ibidem ~iter habeat, [habeat ] usum illius interdum in adventu extraneorum
indignĭtĕr (indignus), indignement : CIL 1, 1215, 4.
Vet. epigr. in
Anthol. Lat. T. 2.
p. 176.
Burm. Vixit bis decem annis nata
Indigniter.