indigeto
indĭgĕto or indĭgĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. [2. indico],
- relig. t. t., to call upon, invoke a deity: virgines Vestales ita indigetant, Apollo Medice, Apollo Paean, Macr. S. 1, 17; cf.: indigitanto imprecanto, Paul. ex Fest. p. 114 Müll.: deam, Varr. ap. Non. 4, n. 319. —
- II Transf.: precem, to utter, proclaim, Tert. de Jejun. 16.
indigeto (indigito), āre (indiges), t. t. der Religionsspr., eine Gottheit nach Anleitung der indigetamenta (w. vgl.) anrufen, zu ihr beten (vgl. Paul. ex Fest. 114, 3. Serv. Verg. Aen. 12, 794), deam, Varro fr. bei Non. 152, 34; vgl. Macr. sat. 1, 12, 21: Tiberinum, Serv. Verg. Aen. 8, 330: Vestales ita indigetant, Macr. sat. 1, 17, 15. – precem, zum Gebete seine Zuflucht nehmen, Tert. de ieiun. 16.
indĭgĕtō ou indĭgĭtō, āre, tr., ¶ 1 invoquer selon le rituel une divinité, cf. P. Fest. 114 ; Serv. En. 12, 794 ; deam Varr. d. Non. 152, 34, invoquer une déesse, cf. Serv. En. 8, 330 ; Macr. Sat. 1, 17, 15 ¶ 2 prononcer, adresser une prière : Tert. Jejun. 16.