insitio
insitio, an ingrafting, grafting
insĭtĭo, ōnis, f. [1. insero].
- An ingrafting, grafting: nec consitiones modo delectant, sed etiam insitiones, Cic. de Sen. 15, 54; Col. 3, 9, 6.—
- II That which is ingrafted: insitionem nutrire, Pall. 5, 2; Col. Arb. 8, 3.—
- III The time of grafting, Ov. R. Am. 195.
īnsitio, ōnis, f. (insero, evi), I) das Einpfropfen, Pfropfen, Lucr. 5, 1359 (1361). Sen. ep. 112, 2. Colum. 3, 9, 6 u.a.: Plur. insitiones, die mannigfaltigen Arten des Pfropfens, Cic. de sen. 54. Colum. 3, 9, 6 u.a. – II) meton.: A) das Gepfropfte, Colum. de arb. 8, 3. Pallad. 5, 2, 2. – B) die Zeit des Pfropfens, Ov. rem. 195.
vere olive, Christo ‥ solius gratie ~one [v. l. incisione ] adherentes
veternosas ‥ vitiorum propagines ‥ succide maturius, ne vitulamina ‥ surculis incisionis [] sua prepediant incrementa : insicionis MS Bodleian Lat. Misc. d. 6 f. 149va
tempore ~onis inseritur ramus olive oleastro
natura nichil facit frustra, set frustra esset ~o arboris similis in similem ‥
licet natura non faciat aliqua superflua, tamen ars facit ~onem et ars est ad opposita; ideo quia ars facit hanc ~onem, non natura, ideo non valet ratio
novellas recentis ortuli sui ~ones [v. l. incisiones ] doctrine sue rore rigare constituit
egregium puerum hunc, tanquam lilium totum hortum venustans, et hic et alibi crebro jam historie huic quasi quadam campi planitie inserui, quo et ipsa ex ~one hac clarior sit et venustior
See: insitire
īnsĭtĭō, (13) ōnis, f. (insero 2), ¶ 1 greffe, action de greffer, dʼenter : Cato Agr. 41, 1 ; Cic. CM 54 ; ¶ 2 greffe [concret] : Pall. 5, 2, 2 ; Col. Arb. 8, 3 || époque de la greffe : Ov. Rem. 195.
īnsitiō ōnis, f
- 1 in+1 SA-, an ingrafting, grafting: delectant insitiones.—The time of grafting, O.