insultatio
Could not find insultatione in Logeion dictionaries.
insultatione Noun: feminine ablative singular of insultatio
insultātĭo, ōnis, f.
- Lit., a springing or leaping over or on, Sol. 52, 20.—
- II Trop., insolent behavior towards any one, a scoffing, reviling, insulting, Quint. 8, 5, 11: nihil insultatione barbarorum intolerantius, Flor. 4, 12, 36.
īnsultātio, ōnis, f. (insulto), I) das Hinanspringen, Solin. 52, 20. – II) übtr.: a) als rhet. t. t., der Anlauf, Quint. 8, 5, 11. – b) die Verhöhnung, der Hohn, Spott, absol., Augustin. de genes. c. Manich. 2, 21, 33. Oros. 7, 34, 8: Plur., Augustin. serm. 96, 3: insultationes suae, Arnob. iun. in psalm. 136: m. subj. Genet., hostium, Val. Max. 7, 8, 4: barbarorum, Flor. 4, 12, 36.
cum Judeorum opprobrio grandi et confusione, Christianorum autem gaudio magno et ~one
populum ab hostium ~one liberatum
de horribili ~one et depredatione Bonifacii Pape
inter casus varios et flexibiles quibus regnum Anglie crebris ~onibus impugnabatur
controversias ‥ causatas ‥ per certas obviationem et ~onem ‥ apud villam de S. Albano(
per Anglorum ~onem, sive per ejus defensionem, tota terra ‥ vastata fuit
quamplures insidias ab Anglicis et periculosos sustinuit insultus
soluto pro ~one unius tauri prout mos est xvj d.(
his dictis, fit subito dolor in populo, hinc luctus, illinc clamor ~onis exoritur
flos oritur labruscarum, derogationum sc. contumelie et ~onis
per litteras vestras, quibus ei vos, ~onis alloquio, premisistis(
īnsultātĭō, ōnis, f. (insulto), ¶ 1 action de sauter sur : Sol. 52, 20 ¶ 2 [fig.] a) outrages, insultes : Flor. 4, 12, 36 ; b) attaque, assaut : Quint. 8, 5, 11.
- 1. (retor. t.t.) aanloop;
- 2. (metaf.) spot(ternij).