irreverenter
irreverenter, Adv. (irreverens), unehrerbietig, unbescheiden, Plin. ep. 2, 14, 2; 6, 13, 2; 8, 21, 3. Apul. met. 5, 30 u. apol. 86. Interpr. Iren. 3, 23, 4.
officia canonica et orationes atque psalmodias vel lectiones negligenter atque ~er in conspectu Dei effudi, et multa dimisi, quae non solvi
ad corpus Christi ‥ sumendum tanquam ad epulum cotidianum ~er accedunt
in ecclesias de terra nostra ~er irruere ‥ non formidans
ceperunt ‥ villanos ‥ et ipsos turpiter et ~er tractaverunt
~er †appropiens
duobus monachis ‥ Johannes [sc. Baptista ] caput suum absconsum revelavit quia ~er latuit
tam ~er in hostes irruit et tam secure se ingessit in medios
irrĕvĕrentĕr (15) (irreverens), avec irrévérence, sans respect : Plin. Min. Ep. 2, 14, 2 ; 6, 13, 2.