irridiculum
irrīdĭcŭlum (inr-), i, n. [irrideo],
- a laughing-stock: irridiculo habere, to make a laughing-stock of, Plaut. Poen. 5, 4, 10 (1183): irridiculum esse, to be a laughing-stock, id. Cas. 5, 2, 3 (877).
ir-rīdiculum (inrīdiculum), ī, n. (v. irrideo, wie ridiculus v. rideo), das Gespött, irridiculo haberi ab alqo, Plaut. Poen. 1183.
irrīdĭcŭlum (16) (inr-), ī, n. , objet de risée, moquerie : Pl. Pœn. 1183.
Inridiculum, Idem ac deridiculum, irrisio.
Irridiculo habereest irridere.
Plaut. Pœn. 5. 4. 8. Præpotentes, pulcræ, pacisque potentes, soror, fuimus, neque ab juventute ibi
Irridiculohabitæ.